Somos como nos soñamos

Soño con papá e mamá. Amólame que sempre aparezan na vellez e con cadansúa enfermidade. Débiles. Perdidos. Eu continúo coidando, impotente ás veces, e curando con palabras e caricias.

O mundo paralelo dos soños enfróntannos con nós mesmos, coa realidade oculta a mantenta. Reflicten con veracidade como somos, así ao bruto, sen que as convencións actúen; e pasamos, cal surrealistas, dun chanzo a outro, sen prever nada. Non serven as leis da física, porque nada manda en nós. Voa libre o noso ser, sen lastres. 

Somos realmente como nos soñamos. Eses impulsos, afagos, temores... nocturnos somos nós, sen puír -diamantes ou granito-. Soñando sabemos de que somos capaces, que arelamos, rexeitamos e amamos. 

Ollámonos nun espello que nos amosa nun plano onírico o noso carácter. As liñas que trazamos a diario para manter as proporcións xeométricas da nosa vida, convértense, cando a razón nos abandona, nun mapa de impulsos primixenios, gravados a ferro na conciencia como as leis da robótica de Asimov.

Malos tempos para os raposos

Buscando a frescura, permanecín debruzada na xanela pasmando ante a quietude da noite. Daquela algo a alterou, un raposo subindo pola costa que chega ata a casa. Viña nervioso, cruzando a estrada dun lado a outro; semellaba ventar na procura de alimento. Pobre animal, cada vez hai menos galiñas nos currais e coellos no monte.

De nena escoitaba na noite os berros alarmantes no galiñeiro. O raposo sempre atopaba unha fenda para entrar a pesar do esforzo de papá.

Hoxe cruceime cun morto na estrada de Xiabre. Atrapóuseme a mirada no rabo mol e na cor alaranxada. Gústanme os raposos. Atopámonos de fronte máis dunha vez no monte da Cabana. El e mais eu ficamos parados uns segundos, ollándonos  dubidosos. Eu, emocionada por avistalo, alí, salvaxe; el, preocupado pola miña reacción. Foi el o que liscou. O medo pode máis cá felicidade. 

E espero o próximo encontro no meu territorio ou no seu. 

Estou por poñer de novo un galiñeiro. E non polos ovos.

Floreceu o lirio

Floreceu o lirio por fin. Con dúas enormes flores de cor rosa subido. Arrecende cálido e doce. E mánchame a cara, as mans e a roupa co pole amarelo. 

Teño traballo no xardín, pois os vermes atacan as roseiras, a herba medra tras os testos e o gramón estase secando.

Rego, corto, coido, podo, saco vermes, vaporizo antifungos... e a planta máis vizosa é a que teño descoidada. A flor de Pascua que merquei no Nadal segue medrando, botando follas tenras. Ben, tamén os cactus van ao seu ritmo. Intentei facer o mesmo con todas, pero non hai forma; tanto se as coido como se non, arrepóñense contra min. Hai días que as miro de esguello e nin as rego, e outros mímoas con agarimo. Por iso, este lirio me namora, porque o vin abrollar, medrar e nacer, sen máis coidados cá auga e o amparo dos gatos. 

Algunha planta rebrotou unha vez que a considerei morta. Non sei cal é problema: os insectos, os fungos, a auga, a calor, eu... Quizais perciban a ansiedade. Anoto: "controlar a reacción vexetal ao meu estado anímico".

De momento, seguirei con cautela o florecemento, mantendo certa distancia.

A lentura da aldea

Na tona cálida que cobre a pía, as abellas e as nespras beben -ou recollen o líquido, como hidroavións- con moito coidado de non mollar as ás. Provocan un gran zunido e bailan ao seu compás. Achegueime con calma e inerme a observalas. Non viron en min unha ameaza (menos mal!). Unhas pousaban na cadea de desaugue; outras, na pedra; e outras, enriba dunha folla da roseira levada ata alí polo vento fresco. Todas se puxeron do revés coa cabeza para abaixo e o cu para arriba.

Hoxe as abellas atraen a miña atención e sentencio: son máis fermosas cás rosas.

Mentres tanto, no límite entre a troposfera e a estratosfera un miñato voa libre, ceibando berros de felicidade. Ascende, planea, baixa empurrado polo vento. 

Que lenta é a aldea no verán!