Na tona cálida que cobre a pía, as abellas e as nespras beben -ou recollen o líquido, como hidroavións- con moito coidado de non mollar as ás. Provocan un gran zunido e bailan ao seu compás. Achegueime con calma e inerme a observalas. Non viron en min unha ameaza (menos mal!). Unhas pousaban na cadea de desaugue; outras, na pedra; e outras, enriba dunha folla da roseira levada ata alí polo vento fresco. Todas se puxeron do revés coa cabeza para abaixo e o cu para arriba.
Hoxe as abellas atraen a miña atención e sentencio: son máis fermosas cás rosas.
Mentres tanto, no límite entre a troposfera e a estratosfera un miñato voa libre, ceibando berros de felicidade. Ascende, planea, baixa empurrado polo vento.
Que lenta é a aldea no verán!
Ningún comentario:
Publicar un comentario