Bater de ás de bolboreta

Entrou unha bolboreta no cuarto. Leva, polo menos, un día vivindo con nós. Voa arredor da lámpada (non é avelaíña), das camelias enmarcadas e pousa en nós, na roupa, no móbil, na cama... e non quere marchar.

Puidemos recrearnos na fermosura e xogar coa sorpresa da visita.

Son cousas que nos traen os días pero que ollamos con inocencia infantil, non como molestia.

Logramos encamiñala ao seu hábitat natural, a natureza, con mimo, sen tocala. 

E foise. Agás o movemento das ás que seguen batendo, aceleradas, cada vez que desexo lembrar a fermosura da cotiá. Ou a presenza do que se foi.

Navego.

Non me impulsa o vento, nin a melancolía.

Unha mestura de sal e cloro empapa as velas.

Agora pairo. Naufrago.

Sen vendaval nin marexada.

Mar salgada que me rodea.

Recoñezo a paisaxe de vertixe. Sei moverme por aquí.

Preparo a derrota. A contravento. 

Leo as cartas náuticas pasando a xema dos dedos por elas.

Bordeo illas e baixos.

E avanzo coa tristura máis pura no profundo dos ollos. Alá atrás, pegada no occipital.

Charamuscas ao voo

Arde o leste de Galicia, as lapas non respectan nin o impoñente Caurel, nin as fronteiras, nin as aldeas, nin o gando.

Unha labarada ben alimentada con calor, vento e seca pode con todo.

Esta noite prendeu en min unha chispa. A leña quedou na alma a tarde anterior, era unha pouca faísca de piñeiro insignificante que adurmiñou canda min. A moxena acendeuna e a fogueira aumentou e distorsionou na fase rem. Espertei torpemente e fun ciscando charamuscas sen decatarme. Ao mediodía o lume converteuse en incendio descontrolado, alimentado por dúbidas, lembranzas e medos.

Non pensaba chamar pola chuvia nin polos bombeiros. 

Ás veces esmorece só.

Se deixo de alimentalo.

É complicado non dar de comer a un famento.

Devezo, añoro, amo

Devezo pola choiva. 

Amenceu o día cuberto de brétema húmida e fresca. O agasallo -oasis de sombra- máis prezado deste tórrido verán.

A neboeira acocha Xiabre e, mesmo, Menlle. A paisaxe é verde escura e agrisada. Unha bandeira de vida. Verde no chan, auga suspendida no ceo.

Hoxe cómpreme sentar fóra, para amornarme. E gozo da pel da galiña. E noto como florecen os esbirros. E arrefrío. Por fin o sol non me cega, non me queima, non me evapora. 

Todo volve á súa orde, non precisan as abellas beber, as follas das plantas arríchanse, o aire non queima os pulmóns.

Añoro o clima oceánico.

Sobe a néboa para o norte, peiteando as árbores, refrescándome a pel. É o Atlántico que entra na Terra. "Apaga o lume que nos abrasa", prégolle coma o deus benefactor que é. "Sigue andando; vaite ao leste e esmorece as labaradas que nos consomen", rezo. "Galicia precísate, o chan que bicas agoniza entre cinzas", berro. 

Amo a choiva.

O baile das abellas

Tomo o sol entre abellas, nespras, abellóns e algunha velutina que non dou exterminado. Acompáñanme o seu zunido e o canto dalgún paporrubio. Calmoseiro e aburrimento no tórrido verán. Unha avioneta creba o lecer. Ollo desde abaixo, de cúbito supino, como avanza, branca e brillante, cara ao leste.

Amolezo coa calor e a doca dos gatos. Non hai aventuras nesta tarde máis alá do voo das abellas ao meu carón; emoción contida cando unha quedou atrapada nas miñas guedellas. Somos amigas, elas e mais eu. Doulles de beber e, a cambio, bailan para min.

Refréscome, con auga e cervexa, por dentro e por fóra. E o corpo arrefría e doe. Non son nena, nin moza. Os músculos deciden por si mesmos. E a calor queima. Transito polos lindes do tempo, desdóbrome en corpo maduro e mente moza. Non hai alternativa. Debo escoller. 

Asumir. 

Bailar coas abellas

     entre as flores do xardín.

Ou no meu pelo despeiteado pola suor e o fume.