A toupa descarreirada

Imaxe de Pixabay

Ando algo toupa estes días. 

Un pouco batendo contra paredes de aire e pedras de po. 

Un polo descabezado.

Unha folla levada polo vento.

Será a tola primavera que xa se achega a furto? Será o traballo que cae pinga sobre pinga sempre no mesmo milímetro cadrado da pel? Ou a cochinilla que teima en volver a ponsetia? Ou as reixas construídas con paredes de auga que me reteñen? Quizais a imposibilidade de ver as estrelas durante tanto tempo?

Serán os dous últimos anos que aínda me sobrevoan?

Amo e temo a primavera. 

Amarelo

Despois de semanas co ceo cuberto de espesas e escuras nubes, apareceu unha raiola de sol. Foi un intre no que un feixe de luz amarela tinguiu o meu mundo. Esa calor chamou na porta dos narcisos ananos e das fresias, que se abriron e asomaron por ver o sol.

Na casa tamén entrou, coándose entre os muros de pedra e as xanelas pequenas. E floreceron para saudar as orquídeas.

A terra nunca se anega. A auga encharca, fecunda e flúe. Só unha ollada quente e dourada obra o milagre, e nace a vida. Hoxe amarela, pois ata a verde herba aclarou, como se empezase o outono, para reflectir, cal espello, a prezada estrela.

A vinganza da pílula

Esquecín tomar unha pílula. Pero ela lembroume durante dous días o meu desleixo. Vingouse de min como se a abandonase. 

E eu déixome emocionar, levar ás toas, subir e baixar... e, daquela, só queda un recurso: a inconsciencia. Cómpre calmar a mente para que o corpo amaine. A cama. O sono sen soños. A escuridade. Levar a mente, coma o gando, polo carreiro que quero.

Durmo. Nada hai. Ausencia. Calor entre as mantas. Auga na xanela. Hoxe nada me importa. Só eu. 

Decidín non tomar café para acougar. Día longo entre néboas. E sono. Sabas. Sons que desoio. Durmo no profundo. 

Por fin se está adecuando o ritmo. Camiño na mesma dirección toda eu.

Un alto prezo por un esquecemento.

Ou unha lembranza do que importa.

Poida que unha necesidade corporal.

Só son eu, coas miñas evidencias e carencias, en tránsito. 

O paraugas

Onte vivín un momento en que se parou o mundo, agás a chuvia. Tamén ía frío. O paraugas acolleume e durante uns segundos diante de min, a auga caeu silenciosa en vertical, case ingrávida. Do fondo da rúa apareceron unhas raiolas de sol que tinguiron cada gota de dourado. Choveu, coma neve, arredor de min.

Desde debaixo do paraugas vin como todo se detivo, escoitei o silencio, sentín calor na mañá xélida e paz no ventre e na aorta. 

Espectáculo de balde.

Nunca deixaremos de ser primitivos

Seica seguimos no antonte dos tempos. Pasaron miles, ducias de miles anos pero continuamos mantendo rastros que perduran. 

A pel de galiña debería poñer os nosos desaparecidos pelos de punta, para controlar a calor corporal. 

Os medos nocturnos espértannos e póñennos alerta ante o temor da presenza dun depredador, que hai moito que non temos. 

Miramos o móbil cada pouco, sen sequera decatarnos, por aquilo de permanecer alerta ao noso redor, non vaia ser que apareza o perigo.

Comemos con deleite alimentos ricos en graxa e azucre, aínda sabendo que non son saudables, porque nolo ordena o cerebro, que segue programado cun sofware obsoleto; a enerxía rápida que nos achegan agora podemos atopala en calquera momento, pero non así nas nosas orixes. Daquela botabámonos ao doce sen consideración. 

Seguimos vivindo en grupo por necesidade de pertenza, e sentímonos mal se nos exclúen porque quedar fóra podía significar a nosa morte.

A mente, etérea, corre ao futuro co lastre do corpo que se agarra, pesado, ao dolmen.

Nunca deixaremos de ser primitivos.