Entrou unha bolboreta no cuarto. Leva, polo menos, un día vivindo con nós. Voa arredor da lámpada (non é avelaíña), das camelias enmarcadas e pousa en nós, na roupa, no móbil, na cama... e non quere marchar.
Puidemos recrearnos na fermosura e xogar coa sorpresa da visita.
Son cousas que nos traen os días pero que ollamos con inocencia infantil, non como molestia.
Logramos encamiñala ao seu hábitat natural, a natureza, con mimo, sen tocala.
E foise. Agás o movemento das ás que seguen batendo, aceleradas, cada vez que desexo lembrar a fermosura da cotiá. Ou a presenza do que se foi.
Ningún comentario:
Publicar un comentario