Mar de fondo

Hoxe atopeime con Mar, unha onda medrada que vén do sur da ría. Regoume os oídos de felicidade, de anécdotas, de xente. Levoume aos tempos duros por camiños de algodón de azucre, e así non é posible recoñecerme naquela lonxanía. Todo se volve chocolate con leite, zumes e bailes coloridos. 

Pasa todo, enléanse os fíos formando encaixes de seda, desbotouse o lixo. E a peneira deita fariña munda de azucre, suave e saborosa. 

E medra a infancia. 

Recoñéceme.

Bícame.

Afágame.

E eu río e amolezo.

Non sabe Mar -ou si- que con ela trae consigo outro mar, o de fondo, que se achega desde a costa ata o meu interior. E reméxeme no inicio do outono, con delicadeza e amor. 

Teño a mellor profesión do mundo. Non debo esquecelo nos días fríos.

Verde

.

A choiva prendeu o verde na herba das leiras. O amarelo solar mesturado co azul auguento son a base da cor da vida. E o mundo tornou así, como as lascas que se mesturan co marrón do meu iris. Ata a dor, que consideraba desaparecida, amosouse outra vez, verde

Como a tinta que debe marcar os erros do alumnado, para non traumatizalos.

Como o verderolo que nace no carballo.

A envexa dos trevos.

E o lagarto arnal que se acocha de min entre as silvas.

E as uvas brancas, que son verdes. E o toxo do monte.

E o tinte da paniculata que converte o mármore branco nunha pena esvaída.

Teño dores que non sei cualificar doutro xeito senón verdes. Como a mazá ou a claudia que deixan na boca un aquel acedo e a lingua coa pel de galiña.

Sigo madurando.

O corazón revirado

Un corazón torto. Un dedo corazón que se xira e ladea na primeira falanxe. É un herdo. É unha evidencia. Outro cambio da fase tres. E sigo mutando. 

O corpo avisa. Picadas como aguillóns de nespra. Agullas enfiadas no tendón que tiran del. Dor verde que non chega a madurar.

Vou recoñecéndome cada día no mapa da pel, nas pólas empenadas, nos ósos que se abaten ante a presión, como arbotantes feridos pola teimuda hedra.

Outra amosega da vida dentro de min. Física xaora.

O clic

A todas as persoas nos soou algunha vez un clic nun lugar do cerebro que só un escáner podería sinalar. Eu non podo precisar en que punto exacto se produce, pero si está na cabeza. Aparece en apenas un segundo.

Onte noteino durante a clase de pilates, no estiramento do tigre. Estou co tronco erguido, ben estirado, apoiada nos brazos ben longos, e clic. Foi aí.

Entendín entón que todo depende da actitude, de ver o que tes diante como algo útil (notar a presión o lombo, o alongamento dos músculos dos brazos, o intento de contractura nas dedas dos pés...). Pensar en como o corpo reacciona. E non na suor e a calor, nos sufocos e as dores. Só iso, cambiar a perspectiva.