Un corazón torto. Un dedo corazón que se xira e ladea na primeira falanxe. É un herdo. É unha evidencia. Outro cambio da fase tres. E sigo mutando.
O corpo avisa. Picadas como aguillóns de nespra. Agullas enfiadas no tendón que tiran del. Dor verde que non chega a madurar.
Vou recoñecéndome cada día no mapa da pel, nas pólas empenadas, nos ósos que se abaten ante a presión, como arbotantes feridos pola teimuda hedra.
Outra amosega da vida dentro de min. Física xaora.
Ningún comentario:
Publicar un comentario