Como morre unha aldea

Andan orfos os ferreiros, chascos e corvos. Alguén cortou un carballo da aldea. Seica asombraba unha pequena vide. Síntoo, dono da vide, un carballo vale máis, ten dereito de vello neste país.

Isto sóubeno despois. A presenza do toro fíxome preguntar, alí, ante a desfeita, as razóns. Por que alguén me roubara a frescura dos paseos estivais, desafiuzara a tanto paxaro, deixara sen landras os xabarís. Por unhas vides que intúen o seu final nuns anos, cando o dono non poida ocuparse delas.

Imaxinei un final épico para o carballo. Acabará sendo unha cama que acolle amores lendarios ou soños cotiás; poida que unha gran mesa arredor da que sentan voces cantareiras que acollen o idioma; quizais un armario que atesoure herdanzas... Aínda que case seguro desaparecerá entre as lapas dunha cociña ou pudrirá nun alpendre.

Teño imaxes del en fotos que daban elegancia á estrada. Pisei as súas landras secas (como se mas deitase de noite para que poidese oír como crebaban e así me relaxase). Vin acubillarse baixo del unha algaria.

Cortárono e ninguén me pediu permiso nin opinión. Hai cousas que non teñen dono, pertencen á aldea. De feito moitas e moitos nos preguntamos como puido ser que alguén o cortase, se terían permiso... Falamos da súa morte como a dun veciño máis. 

Galaxia VII

Imaxe de Pixabay

A árbore de Nadal acende as súas estrelas no espazo profundo. Forman constelacións -vellas coñecidas da humanidade- dotadas de nome. É a palabra a que fai real o mundo ao noso arredor.

Aí fóra orbitan tantas estrelas, satélites, planetas, buracos negros... que non temos, entre todas as nosas linguas, palabras suficientes para denominalas. Daquela recorremos a unha combinación alfanumérica sen identificación con obxectos, personaxes ou sentimentos. Palabras baleiras que identifican pero non dotan de esencia nin presenza. Os nomes propios só serven para designar o realmente especial.

Milleiros de millóns ou trillóns..., cifra que nunca poderá abarcar a nosa mente, de luceciñas (coma as da árbore) acubillan e quecen vellos mundos que nacen para nós.

Non son máis ca rochas ata que alguén as bautice co seu nome.

Fun ovella

O clima atlántico é o meu, a pesar da chuvia permanente. Séntame ben a temperatura e humidade medias. O frío permíteme vivir; a calor, sobrevivir.

A sopa quente, a cociña acesa e, sobre todo, a la son primordiais.

Debín ser ovella noutro pasado paralelo -se é que algo así existe- porque me gusta estar cuberta de xerseis, chaquetas, calcetíns, ponchos ou bufandas de la. E xa postos, esa vida tranquila que levan, adentando herbiñas no campo mentres pasean sen lobos polos arredores.

No calendario chinés son cabra. Acáeme de marabilla. Un chisco descentrada, con corniños oara trucar o xusto a quen o mereza.

Quizais fun ovella.

Mansa, incrédula, indiferente... cuberta de la de mil cores.

Llama ou guanaco non fun. Nin muflón.

Quizais só son unha humana trasquilada.

Non os envexo. Eu xa fun.

Observando o meu alumnado decátome da súa vulnerabilidade. Non lembro que a miña adolescencia estivese marcada pola febleza; nin a miña, nin a dos meus. Eramos máis fortes, ou, simplemente, disimulabamos mellor. Ben, eu non disimulaba; sabíame forte, coñecía as miñas capacidades e debilidades. E había unha figura que me encamiñaba sen fendas nin dúbidas.

Pero hoxe semellan persoas asustadas, desorientadas, perdidas. Posúen a diversión e a atención continua; non son capaces de parar. Quizais non lles deixamos facelo sen decatarnos.

Durante unha proba escrita na clase fixeime nas súas posturas, nos xestos, na roupa e o peiteado; na confianza e a ollada tímida. Coñézoos desde hai moitísimos anos. Cada xeración manifesta sensacións distintas. Esta mocidade é moi diferente da anterior; pensamentos, aparellos, ambicións, protección, esixencia... nada é o que foi. 

E aí, nunha clase na que se avaliaban os seus coñecementos, andaba eu máis pendente dos seus problemas e inquedanzas ca da arte de copiar. 

Un laio pide axuda;

é a voz da inmadurez

que se perde entre un ruído abouxador.

O vieiro bifúrcase -ben o vexo- e

no chan, de tan pisado, fórmanse carreiros de pó

-anegados moitos-.

Como transitar?

Treme o futuro baixo os seus pés

e non hai raíces, 

nin amarras que endereiten a idea.

Soa a música, melodía choca.

Non os envexo.

Eu xa fun.