Observando o meu alumnado decátome da súa vulnerabilidade. Non lembro que a miña adolescencia estivese marcada pola febleza; nin a miña, nin a dos meus. Eramos máis fortes, ou, simplemente, disimulabamos mellor. Ben, eu non disimulaba; sabíame forte, coñecía as miñas capacidades e debilidades. E había unha figura que me encamiñaba sen fendas nin dúbidas.
Pero hoxe semellan persoas asustadas, desorientadas, perdidas. Posúen a diversión e a atención continua; non son capaces de parar. Quizais non lles deixamos facelo sen decatarnos.
Durante unha proba escrita na clase fixeime nas súas posturas, nos xestos, na roupa e o peiteado; na confianza e a ollada tímida. Coñézoos desde hai moitísimos anos. Cada xeración manifesta sensacións distintas. Esta mocidade é moi diferente da anterior; pensamentos, aparellos, ambicións, protección, esixencia... nada é o que foi.
E aí, nunha clase na que se avaliaban os seus coñecementos, andaba eu máis pendente dos seus problemas e inquedanzas ca da arte de copiar.
Un laio pide axuda;
é a voz da inmadurez
que se perde entre un ruído abouxador.
O vieiro bifúrcase -ben o vexo- e
no chan, de tan pisado, fórmanse carreiros de pó
-anegados moitos-.
Como transitar?
Treme o futuro baixo os seus pés
e non hai raíces,
nin amarras que endereiten a idea.
Soa a música, melodía choca.
Non os envexo.
Eu xa fun.
Ningún comentario:
Publicar un comentario