Andan orfos os ferreiros, chascos e corvos. Alguén cortou un carballo da aldea. Seica asombraba unha pequena vide. Síntoo, dono da vide, un carballo vale máis, ten dereito de vello neste país.
Isto sóubeno despois. A presenza do toro fíxome preguntar, alí, ante a desfeita, as razóns. Por que alguén me roubara a frescura dos paseos estivais, desafiuzara a tanto paxaro, deixara sen landras os xabarís. Por unhas vides que intúen o seu final nuns anos, cando o dono non poida ocuparse delas.
Imaxinei un final épico para o carballo. Acabará sendo unha cama que acolle amores lendarios ou soños cotiás; poida que unha gran mesa arredor da que sentan voces cantareiras que acollen o idioma; quizais un armario que atesoure herdanzas... Aínda que case seguro desaparecerá entre as lapas dunha cociña ou pudrirá nun alpendre.
Teño imaxes del en fotos que daban elegancia á estrada. Pisei as súas landras secas (como se mas deitase de noite para que poidese oír como crebaban e así me relaxase). Vin acubillarse baixo del unha algaria.
Cortárono e ninguén me pediu permiso nin opinión. Hai cousas que non teñen dono, pertencen á aldea. De feito moitas e moitos nos preguntamos como puido ser que alguén o cortase, se terían permiso... Falamos da súa morte como a dun veciño máis.
Ningún comentario:
Publicar un comentario