A vinganza da pílula

Esquecín tomar unha pílula. Pero ela lembroume durante dous días o meu desleixo. Vingouse de min como se a abandonase. 

E eu déixome emocionar, levar ás toas, subir e baixar... e, daquela, só queda un recurso: a inconsciencia. Cómpre calmar a mente para que o corpo amaine. A cama. O sono sen soños. A escuridade. Levar a mente, coma o gando, polo carreiro que quero.

Durmo. Nada hai. Ausencia. Calor entre as mantas. Auga na xanela. Hoxe nada me importa. Só eu. 

Decidín non tomar café para acougar. Día longo entre néboas. E sono. Sabas. Sons que desoio. Durmo no profundo. 

Por fin se está adecuando o ritmo. Camiño na mesma dirección toda eu.

Un alto prezo por un esquecemento.

Ou unha lembranza do que importa.

Poida que unha necesidade corporal.

Só son eu, coas miñas evidencias e carencias, en tránsito. 

O paraugas

Onte vivín un momento en que se parou o mundo, agás a chuvia. Tamén ía frío. O paraugas acolleume e durante uns segundos diante de min, a auga caeu silenciosa en vertical, case ingrávida. Do fondo da rúa apareceron unhas raiolas de sol que tinguiron cada gota de dourado. Choveu, coma neve, arredor de min.

Desde debaixo do paraugas vin como todo se detivo, escoitei o silencio, sentín calor na mañá xélida e paz no ventre e na aorta. 

Espectáculo de balde.

Nunca deixaremos de ser primitivos

Seica seguimos no antonte dos tempos. Pasaron miles, ducias de miles anos pero continuamos mantendo rastros que perduran. 

A pel de galiña debería poñer os nosos desaparecidos pelos de punta, para controlar a calor corporal. 

Os medos nocturnos espértannos e póñennos alerta ante o temor da presenza dun depredador, que hai moito que non temos. 

Miramos o móbil cada pouco, sen sequera decatarnos, por aquilo de permanecer alerta ao noso redor, non vaia ser que apareza o perigo.

Comemos con deleite alimentos ricos en graxa e azucre, aínda sabendo que non son saudables, porque nolo ordena o cerebro, que segue programado cun sofware obsoleto; a enerxía rápida que nos achegan agora podemos atopala en calquera momento, pero non así nas nosas orixes. Daquela botabámonos ao doce sen consideración. 

Seguimos vivindo en grupo por necesidade de pertenza, e sentímonos mal se nos exclúen porque quedar fóra podía significar a nosa morte.

A mente, etérea, corre ao futuro co lastre do corpo que se agarra, pesado, ao dolmen.

Nunca deixaremos de ser primitivos.

Catro follas agarradas á póla.

É durante a época de Nadal cando chega o inverno máis cru, coas temperaturas preto do cero. Teño espertado o día 25 con mamá amosándome desde a xanela do sur o monte Xiabre cuberto de neve.

Chove, xea, caen as poucas follas que quedan dos ventos do outono. E vivimos nunha nube permanente de néboa e auga. 

Aínda así sabemos que todo volverá.

Hai evidencias, dunha primavera fructífera.

Hai follas na póla do carballo que non caen.

Ríos que lavan as pedras para recibir as enchentes de abril.

Onte fun unha folla de carballo, agarrada á póla por outras que se resisten a abandonar a árbore.

Catro folliñas, que xuntas fan un fermoso ramallo. 

Caín doutras árbores, pois o tempo abate os ánimos. Doutras desprendinme eu sen medo nin traumas.

Son as amizades que perduran no inverno pese o vento, a friaxe, a chuvia e a xeada. Estase ben acompañada na póla.