Teño no meu cuarto unha foto dunha nena hindú, cun vestido occidental esfiañado e unhas chanclas, leda ao lado dunha vaca de manchas brancas e grises que a mira. Ensinoume a imaxe o propio fotógrafo e quedei prendada dela porque era eu, ao lado da vaca rubia galega que tiñamos na casa. Cando me perdo, ólloa e lémbrome de todo, quen son, onde estou, que desexo... E decátome de que esa nena nunca saberá que hai quen a mira todas as mañás como quen olla unha santa ou unha deusa.
Mamá tamén anda polo mundo. Hai un retrato seu, semellante, ao lado dunha vaca, nalgún recuncho do Xapón. Pasou hai moitos anos; chegou toda leda á casa porque uns xaponeses lle pediron permiso para tirarlle unha foto coa vaca. Evidentemente mamá aceptou e supoño que falou con eles nese idioma universal que é querer falar e entender. Mamá sempre falou con calquera que se cruzase con ela. Ata lle daba palique ás testemuñas de Xehová; meus pobres!, non sabían onde se metían; creo que os convenceu aos dous da súa fe. Pois iso, que mamá anda polo Xapón e eu devezo por ter esa foto, porque coñezo á muller que chegou á casa cunha historia que contar e fáltame a outra metade do conto, a da súa mirada de orgullo por resultar axeitada para unha foto.
Hai fotos miñas nalgún lugar do mundo -sen vaca, creo- que non sei se alguén seguirá ollando. Unhas enviadas, outras levadas e, incluso, algunha roubada. Debo saír ata nun documental que algún medio estranxeiro fixo de Santiago e recolleunos a un grupo de mozas sentadas na porta da Acibechería. Non deixo de ser unha figuranta e nin pola cabeza se me pasa a idea de que alguén me vexa como eu á nena hindú; sei que esas son teimas miñas, que rebusco entre o cisco para ver se me atopo.
Ningún comentario:
Publicar un comentario