A vinganza da pílula

Esquecín tomar unha pílula. Pero ela lembroume durante dous días o meu desleixo. Vingouse de min como se a abandonase. 

E eu déixome emocionar, levar ás toas, subir e baixar... e, daquela, só queda un recurso: a inconsciencia. Cómpre calmar a mente para que o corpo amaine. A cama. O sono sen soños. A escuridade. Levar a mente, coma o gando, polo carreiro que quero.

Durmo. Nada hai. Ausencia. Calor entre as mantas. Auga na xanela. Hoxe nada me importa. Só eu. 

Decidín non tomar café para acougar. Día longo entre néboas. E sono. Sabas. Sons que desoio. Durmo no profundo. 

Por fin se está adecuando o ritmo. Camiño na mesma dirección toda eu.

Un alto prezo por un esquecemento.

Ou unha lembranza do que importa.

Poida que unha necesidade corporal.

Só son eu, coas miñas evidencias e carencias, en tránsito. 

O paraugas

Onte vivín un momento en que se parou o mundo, agás a chuvia. Tamén ía frío. O paraugas acolleume e durante uns segundos diante de min, a auga caeu silenciosa en vertical, case ingrávida. Do fondo da rúa apareceron unhas raiolas de sol que tinguiron cada gota de dourado. Choveu, coma neve, arredor de min.

Desde debaixo do paraugas vin como todo se detivo, escoitei o silencio, sentín calor na mañá xélida e paz no ventre e na aorta. 

Espectáculo de balde.

Nunca deixaremos de ser primitivos

Seica seguimos no antonte dos tempos. Pasaron miles, ducias de miles anos pero continuamos mantendo rastros que perduran. 

A pel de galiña debería poñer os nosos desaparecidos pelos de punta, para controlar a calor corporal. 

Os medos nocturnos espértannos e póñennos alerta ante o temor da presenza dun depredador, que hai moito que non temos. 

Miramos o móbil cada pouco, sen sequera decatarnos, por aquilo de permanecer alerta ao noso redor, non vaia ser que apareza o perigo.

Comemos con deleite alimentos ricos en graxa e azucre, aínda sabendo que non son saudables, porque nolo ordena o cerebro, que segue programado cun sofware obsoleto; a enerxía rápida que nos achegan agora podemos atopala en calquera momento, pero non así nas nosas orixes. Daquela botabámonos ao doce sen consideración. 

Seguimos vivindo en grupo por necesidade de pertenza, e sentímonos mal se nos exclúen porque quedar fóra podía significar a nosa morte.

A mente, etérea, corre ao futuro co lastre do corpo que se agarra, pesado, ao dolmen.

Nunca deixaremos de ser primitivos.

Catro follas agarradas á póla.

É durante a época de Nadal cando chega o inverno máis cru, coas temperaturas preto do cero. Teño espertado o día 25 con mamá amosándome desde a xanela do sur o monte Xiabre cuberto de neve.

Chove, xea, caen as poucas follas que quedan dos ventos do outono. E vivimos nunha nube permanente de néboa e auga. 

Aínda así sabemos que todo volverá.

Hai evidencias, dunha primavera fructífera.

Hai follas na póla do carballo que non caen.

Ríos que lavan as pedras para recibir as enchentes de abril.

Onte fun unha folla de carballo, agarrada á póla por outras que se resisten a abandonar a árbore.

Catro folliñas, que xuntas fan un fermoso ramallo. 

Caín doutras árbores, pois o tempo abate os ánimos. Doutras desprendinme eu sen medo nin traumas.

Son as amizades que perduran no inverno pese o vento, a friaxe, a chuvia e a xeada. Estase ben acompañada na póla.

Como morre unha aldea

Andan orfos os ferreiros, chascos e corvos. Alguén cortou un carballo da aldea. Seica asombraba unha pequena vide. Síntoo, dono da vide, un carballo vale máis, ten dereito de vello neste país.

Isto sóubeno despois. A presenza do toro fíxome preguntar, alí, ante a desfeita, as razóns. Por que alguén me roubara a frescura dos paseos estivais, desafiuzara a tanto paxaro, deixara sen landras os xabarís. Por unhas vides que intúen o seu final nuns anos, cando o dono non poida ocuparse delas.

Imaxinei un final épico para o carballo. Acabará sendo unha cama que acolle amores lendarios ou soños cotiás; poida que unha gran mesa arredor da que sentan voces cantareiras que acollen o idioma; quizais un armario que atesoure herdanzas... Aínda que case seguro desaparecerá entre as lapas dunha cociña ou pudrirá nun alpendre.

Teño imaxes del en fotos que daban elegancia á estrada. Pisei as súas landras secas (como se mas deitase de noite para que poidese oír como crebaban e así me relaxase). Vin acubillarse baixo del unha algaria.

Cortárono e ninguén me pediu permiso nin opinión. Hai cousas que non teñen dono, pertencen á aldea. De feito moitas e moitos nos preguntamos como puido ser que alguén o cortase, se terían permiso... Falamos da súa morte como a dun veciño máis. 

Galaxia VII

Imaxe de Pixabay

A árbore de Nadal acende as súas estrelas no espazo profundo. Forman constelacións -vellas coñecidas da humanidade- dotadas de nome. É a palabra a que fai real o mundo ao noso arredor.

Aí fóra orbitan tantas estrelas, satélites, planetas, buracos negros... que non temos, entre todas as nosas linguas, palabras suficientes para denominalas. Daquela recorremos a unha combinación alfanumérica sen identificación con obxectos, personaxes ou sentimentos. Palabras baleiras que identifican pero non dotan de esencia nin presenza. Os nomes propios só serven para designar o realmente especial.

Milleiros de millóns ou trillóns..., cifra que nunca poderá abarcar a nosa mente, de luceciñas (coma as da árbore) acubillan e quecen vellos mundos que nacen para nós.

Non son máis ca rochas ata que alguén as bautice co seu nome.

Fun ovella

O clima atlántico é o meu, a pesar da chuvia permanente. Séntame ben a temperatura e humidade medias. O frío permíteme vivir; a calor, sobrevivir.

A sopa quente, a cociña acesa e, sobre todo, a la son primordiais.

Debín ser ovella noutro pasado paralelo -se é que algo así existe- porque me gusta estar cuberta de xerseis, chaquetas, calcetíns, ponchos ou bufandas de la. E xa postos, esa vida tranquila que levan, adentando herbiñas no campo mentres pasean sen lobos polos arredores.

No calendario chinés son cabra. Acáeme de marabilla. Un chisco descentrada, con corniños oara trucar o xusto a quen o mereza.

Quizais fun ovella.

Mansa, incrédula, indiferente... cuberta de la de mil cores.

Llama ou guanaco non fun. Nin muflón.

Quizais só son unha humana trasquilada.