O ceo caeu azul -Partícula IV-

 -Partícula IV-

Baixei as escaleiras na procura de papá. E  busqueino onda sempre, sentado na cadeira da cociña, ao lado da mesa e fronte á xanela. É o seu lugar, ao lado da calor do radiador que lle quece o lombo dorido.

-Estás ben, papá?

Como non respondía, mireino de esguello. Está feliz, ata diría que remozou, cos ollos algo húmidos e un sorriso na boca. Volvín preguntar, achegándome a el:

-Ei! Estás ben?

-Estou perfectamente... e feliz -dixo mentres lle escorregaba unha bágoa pola fazula engurrada.

-Papá? Que ocorre? -preguntei sentando no chan diante del.

-Acabo de falar con túa nai. Non digas nada, xa o sei, non estou desvariando, nin teño demencia -dicía mentres eu lle agarraba as mans e llas bicaba-. Ben sei que túa nai morreu hai un ano, estaba ao seu lado, pero tes que crerme... acabo de falar con ela.

Escoitouse un riso sonoro no piso de arriba.

-Creo o que dis. Sei que falaches con ela.

E aperteille a man para reafirmar as miñas palabras. Despois de ver a Roque movendo o po e o meu peito de novo baixo a camiseta, xa todo era verdade para min. 

-Sábelo? Ti tamén falaches con ela? -preguntou esperanzado de que eu corroborase a súa tolemia.

-Non, non falei. Pero sei que ti si. Cóntame, como foi?

-Non sabería dicirche exactamente como foi. Estaba aquí sentado cando algo resoou dentro de min. Era ela...

-Papá, tranquilo -intentei acougalo-. Que che dixo? 

Deixou de chorar. Miroume fixamente e falou:

-Que pensase en vós. 

Colleu aire e continuou agarrado ao bastón que repousaba ao seu lado.

-Desde que morreu, -calou- isto xa non é o mesmo. Penso cada día en matarme. Se non o fago é por Roque; por ti xa non que xa sabes seguir soa -colleu algo de forza para continusr-. Esta vida xa non é o mesmo sen ela... Sabes que levabamos toda a vida xuntos... Non sei como vivir sen ela -mantivo o silencio uns segundos-. Díxome que aínda non era hora.

Quedei fría e calada no chan da cociña.

Pousei a miña cabeza no seu colo e acariñouma mentres continuou falando:

-Pregunteille onde estaba, sabes? Segundo ela non está en ningures, pero que a partir de agora estará aquí- e tocou o peito-. Díxome que ve a través dos meus ollos e sente o mesmo ca min. Que por iso debo estar feliz.

Escoitamos as gargalladas de Roque. 

Eu era nena outra vez, no colo de papá mentres fóra seguían a caer folerpas azuis.

Galaxia VIII

Unha nave espacial diríxese á Lúa. Está plena de luz e o luar tingue a Terra pola ledicia da visita. 

Quen puidese viaxar ata alá e contemplar a casa azul e verde, mentres, lixeira pola ingravidez, sen o lastre deste mundo, se percibe a infimidade -palabra nova- de seu.

Que vertixe as voltas ao satélite! Luz, sombra, Terra, espazo, Sol, nada.

Subiría si, impulsada por unha labarada ardente de gas nos pés, para ver o percorrido da Terra, cos seus amenceres, -rosas ou azuis?-.

E como ver o propio corpo desde un plano superior, xa exento da alma.

O día caeu azul - Partícula III-

 Partícula III

Saín do baño coa nube de vapor detrás de min e a inquedanza dentro. Dirixinme ao cuarto de Roque e desde a porta vino de costas, de pé, mirando pola ventá e movendo as mans, como se dirixise unha orquestra. O po azul movíase fóra. A escena era poética.

-Que fas? -preguntei nun ton moi baixiño, como temendo rachar un instante precioso.

- Xogar..., non -dubidou- debuxar.

-Debuxar? Aí de pé? -preguntei aínda cun fío de voz.

-Si, é flipante... Por fin debuxo que mete medo. Alucino! 

Seguía parada na soleira da porta, contendo a emoción mentres Roque movía as mans e ría.

-Ven, mamá. Vén... Mira... 

E achegueime a el; e vin o po xirando no aire, como unha espiral viva que se retorce sobre si mesma.

-Alucinas, verdade? 

Esa visión do po movéndose provocaba en min unha sensación de fermosura e, asemade, de inquietude, ao non entender por que razón se movía. Era vento? Quería que fose. Pero o silencio calmo suxeríame o contrario. Non era o vento, era Roque. E o desacougo superou a beleza.

-Estás facendo ti iso? -pregunteille incrédula.

-Si!

-Pero... como o fas? -atrevinme a pronunciar.

-Non sei -dixo nun ton de voz máis elevado do normal, que deixaba percibir o abraio e o desconcerto do rapaz-. Só sei que o fago.

-Como non vas saber, mírame, Roque, -supliqueille- dime como te puxeches aí a facer... iso que fas. 

Dixen "iso" porque non sabía que outra palabra utilizar. 

-Ai, eu que sei. Estaba deitado na cama co móbil e tiven moitas ganas de vir aquí.

-Así, sen máis?

-Si -quedou un intre calado e continuou-. Ben, sen máis non... De súpeto sentín como... non sei dicilo...

-Por favor, Roque, intenta explicarme que pasou -preguei con calma finxida.

-Estaba aí tirado, e notei algo dentro... como un clac e pensei que o que máis feliz me facía era debuxar, pero que non me saía, mamá, non me saía, as mans non facían o que eu tiña na cabeza, e tiven que vir ata a xanela, e mover as mans e así empezou todo.

Non fun quen de dicir nada. Eu tamén sentira o clac, e tamén tivera que levar a man ao peito.

-Ves, agora consigo que a man faga o que teño debuxado na mente. Que queres que debuxe? Xa sei, voute debuxar a ti! -berrou con ledicia.

E vin como o po se agrupaba para formar liñas que se estiraban, dobraban e quedaban estáticas. E así formouse no aire, seguindo ao compás das mans de Roque, o óvalo da miña cara, o meu nariz, os beizos, os ollos e o pelo aínda mollado. 

Agora vou debuxar un gato rubindo a unha árbore.

E a miña imaxe esfarelouse en diminutas partículas azuis.

E non ía chegar!

E non ía chegar a primavera! O planeta é redondo (xeoide, xa sei) e xira e dá voltas, eis o seu destino. E o que está dentro segue a mesma rutina, xiramos, batemos, erguemos, xiramos e batemos... E tamén o seu ciclo interno: medra a vida, morre, seméntase e volve a empezar. Todo é un círculo, un camiño e eu espero, con paciencia, a primavera.  

É cando se inicia a renovación do mundo e a miña. Completouse a volta e cómpre empezar. Os cambios dan medo pero son oportunidades.

Pois iso, chegou puntual sementando po amarelo na paisaxe, abrollando en cores nas pólas novas, voando como bolboretas lixeiras e despistadas. 

Chegou otra vez.

O día caeu azul - Partícula II-

Partícula II

A visión que tiña diante de min resultou aterradora. Papá e Roque rían baixo o po, mentres daban voltas coas palmas da man viradas ao ceo. Freei cun grande estrondo pois viña acelerando o coche sen ser consciente da velocidade. Pitei varias veces, e miráronme cunha ledicia limpa, como cando se descobre algo por primeira vez. Saín apurada, berrándolles que se metesen na casa; bradei unha e outra vez e de forma tan rápida que posiblemente non me entendesen. Ou esa foi a razón que me dei a min mesma para comprender por que razón non me facían caso.

Tiven que agarralos aos dous de cadanseu brazo para empurralos ao garaxe, sacudirlles o pelo, a roupa... Deime conta do meu estado de inquietude cando collín a mangueira para mollalos e meu pai me detivo coa mirada.

-Que che pasa? -dixo aínda coa boca trazando un leve sorriso.

-A min? Que vos pasa a vós? Non vedes que isto non é natural? -respondín cun ton de voz elevado e nervioso-. Pode ser po radiactivo ou veleno puro.

-Pode, tes razón, pero é fermoso e fainos sentir ben -foi a súa resposta, a mesma que pensei eu cando estaba parada dentro do coche hai media hora.

Obrigueinos a ducharse. E máis, ducheinos eu, aos dous, refregando ben ata que os seus corpos se tornaron vermellos.

Agora, máis calmada, tocábame a min. Lavei o pelo antes de nada, deixando correr a auga por riba, botei champú e rabuñei a cabeza ata a dor. Empecei co corpo. Ao fregar o meu peito, deslicei a esponxa chea de xel polo van que me quedara no lado esquerdo.

E seguín fretando a miña pel. Con forza, percorrendo cada recuncho do corpo. Notei un lixeiro proído, moi leve, onde debería estar o peito. Un case nada. 

Detiven a miña man no aire un intre, deixando que a auga quente escorregase por min, allea a todo. Algo, como un relampo dentro do meu cerebro, bisboume insistente.

Volvín tocar, sen pensar en nada. Xa non había un oco. 

Olleime. O meu peito xa non estaba ausente. Aquel peito ferido que me fora extirpado estaba reconstruíndose. Saín tremendo da ducha, empapada, e coloqueime diante do espello embazado polo vapor da auga quente. Con medo despracei a man para abrir un círculo no bafo á altura do peito. A través da humidade retida na súa superficie vin que non estaba a cicatriz; había un seo redondo coma o do lado. 

Chorei porque non entendía; porque estaba alí de novo;  porque xa non sentía esa dor no corpo e na alma que me lembraba a enfermidade... ou porque estaba ante un milagre. E eu non creo nos milagres.

O día caeu azul - Partícula I-

O día caeu azul

-Partícula I-

Coa ollada prendida na estrada. Así ía conducindo a primeira hora da mañá. Formabamos unha pequena ringleira de coches coa mesma velocidade, a mesma marcha e o mesmo sono. Avanzabamos cara á vila por motivos diversos, aínda que a maioría por traballo.

Escoitaba música rock na radio, para espreguizarme. Nun tramo no que a estrada vai parella á vía, adiantoume o longo tren cargado de máis xente. Toda ela co mesmo destino; deume tempo a ver cabezas con auriculares apoiadas na ventá.

Pousei de novo a mirada a través do parabrisas xusto para decatarme no vermello intenso das luces de freo do coche de diante. Eu tamén freei sen présa, e o que ía detrás e o anterior, e así todos fomos freando. 

Axiña activei os limpaparabrisas. Non chovía, era po, ese po do Sahara que voa ata Galicia -pensei-. Caeu un pouquiño de nada primeiro. Un pouquiño máis despois e foi aí cando me decatei de que era azul, azul intenso. Fóiseme a mente á noite anterior. Ollara o ceo desde a ventá do norte, desde a que se ve a Estrela Polar. Tamén ela me parecera azul, alí tan queda. Ben pensado, todas as estrelas me pareceran azuis.

Despois duns segundos ida, dei unha sonora freada ao darme conta de que o coche de diante estaba diminuíndo a velocidade. Fomos abeirando ata aparcar na beiravía.

E saímos cadaquén do seu vehículo e repetimos exactamente o mesmo xesto: miramos o ceo coas mans abertas en cruz e un sorriso de felicidade na cara. Estabamos asistindo a algo fermoso, un agasallo da natureza.

Entón, o home que se detivera diante de min sacudiu o po da cabeza con forza, e o da roupa con nerviosismo, e abaneou as mans para desfacerse del. Entrou no coche, pechou a porta dun golpe e liscou acelerando sen nin sequera poñer o intermitente.

O resto mirámonos e fomos borrando o sorriso da cara. Imitámolo e demos volta no medio da estrada co medo nos ollos e o nerviosismo no corpo.

A ledicia esvaeceu. No seu lugar quedou a inseguridade.

E mentres nos afastabamos, o po seguía caendo, azul, silencioso.

Xogo sensorial

Nacen os días verdeauga, tornan despois amarelos para morrer azuis cobalto.

Deitada entre a herba inzada de margaridas novas e narcisos ananos reteño as cores no occipital. 

Sol e nubes acariñan o espazo descuberto da miña pel. Abafo e arrefrío. Poño e quito o xersei verde de la.

A gata negra sen nome achégase e lámbeme a deda gorda do pé e coa lingua rasposa faime cóxegas. Soñei algunha vez con gatiños xogando sobre o meu corpo. Eran só soños.

Planto pirixel e cilantro para dar sabor e cor ás comidas de mañá -futuro próximo-. 

Quero comer uvas e arandos, mandarinas e mazás. 

É un xogo sensorial esta vida. 

Pecho os ollos para ver con claridade. 

O sol de marzo

Fun conducindo ata o consolo co sol dándome directamente nos ollos entornados. Nese intre entre a cegueira e a beleza esvaeceuse a estrada. E avancei leve sen notar o asfalto nas rodas.

Percorrín un antigo camiño, de dentes apertados e músculos tensos, para atoparme de novo en marzo. 

Entre falas despreocupadas cruzóuseme a morte sen decatarme, e a tristura disimulada perfilouse tras unha ledicia de plástico.

E volvín, cos ollos detrás das pálpebras semipechadas, procurando ver o destino no solpor decadente.

E repouso, pensando e bebendo cervexa.

E calmo ante un floreiro.

Entra marzo de novo.

Trae luz e calor. Pero... ai de quen non saiba recibilo sen premura.

A toupa descarreirada

Imaxe de Pixabay

Ando algo toupa estes días. 

Un pouco batendo contra paredes de aire e pedras de po. 

Un polo descabezado.

Unha folla levada polo vento.

Será a tola primavera que xa se achega a furto? Será o traballo que cae pinga sobre pinga sempre no mesmo milímetro cadrado da pel? Ou a cochinilla que teima en volver a ponsetia? Ou as reixas construídas con paredes de auga que me reteñen? Quizais a imposibilidade de ver as estrelas durante tanto tempo?

Serán os dous últimos anos que aínda me sobrevoan?

Amo e temo a primavera. 

Amarelo

Despois de semanas co ceo cuberto de espesas e escuras nubes, apareceu unha raiola de sol. Foi un intre no que un feixe de luz amarela tinguiu o meu mundo. Esa calor chamou na porta dos narcisos ananos e das fresias, que se abriron e asomaron por ver o sol.

Na casa tamén entrou, coándose entre os muros de pedra e as xanelas pequenas. E floreceron para saudar as orquídeas.

A terra nunca se anega. A auga encharca, fecunda e flúe. Só unha ollada quente e dourada obra o milagre, e nace a vida. Hoxe amarela, pois ata a verde herba aclarou, como se empezase o outono, para reflectir, cal espello, a prezada estrela.

A vinganza da pílula

Esquecín tomar unha pílula. Pero ela lembroume durante dous días o meu desleixo. Vingouse de min como se a abandonase. 

E eu déixome emocionar, levar ás toas, subir e baixar... e, daquela, só queda un recurso: a inconsciencia. Cómpre calmar a mente para que o corpo amaine. A cama. O sono sen soños. A escuridade. Levar a mente, coma o gando, polo carreiro que quero.

Durmo. Nada hai. Ausencia. Calor entre as mantas. Auga na xanela. Hoxe nada me importa. Só eu. 

Decidín non tomar café para acougar. Día longo entre néboas. E sono. Sabas. Sons que desoio. Durmo no profundo. 

Por fin se está adecuando o ritmo. Camiño na mesma dirección toda eu.

Un alto prezo por un esquecemento.

Ou unha lembranza do que importa.

Poida que unha necesidade corporal.

Só son eu, coas miñas evidencias e carencias, en tránsito. 

O paraugas

Onte vivín un momento en que se parou o mundo, agás a chuvia. Tamén ía frío. O paraugas acolleume e durante uns segundos diante de min, a auga caeu silenciosa en vertical, case ingrávida. Do fondo da rúa apareceron unhas raiolas de sol que tinguiron cada gota de dourado. Choveu, coma neve, arredor de min.

Desde debaixo do paraugas vin como todo se detivo, escoitei o silencio, sentín calor na mañá xélida e paz no ventre e na aorta. 

Espectáculo de balde.

Nunca deixaremos de ser primitivos

Seica seguimos no antonte dos tempos. Pasaron miles, ducias de miles anos pero continuamos mantendo rastros que perduran. 

A pel de galiña debería poñer os nosos desaparecidos pelos de punta, para controlar a calor corporal. 

Os medos nocturnos espértannos e póñennos alerta ante o temor da presenza dun depredador, que hai moito que non temos. 

Miramos o móbil cada pouco, sen sequera decatarnos, por aquilo de permanecer alerta ao noso redor, non vaia ser que apareza o perigo.

Comemos con deleite alimentos ricos en graxa e azucre, aínda sabendo que non son saudables, porque nolo ordena o cerebro, que segue programado cun sofware obsoleto; a enerxía rápida que nos achegan agora podemos atopala en calquera momento, pero non así nas nosas orixes. Daquela botabámonos ao doce sen consideración. 

Seguimos vivindo en grupo por necesidade de pertenza, e sentímonos mal se nos exclúen porque quedar fóra podía significar a nosa morte.

A mente, etérea, corre ao futuro co lastre do corpo que se agarra, pesado, ao dolmen.

Nunca deixaremos de ser primitivos.

Catro follas agarradas á póla.

É durante a época de Nadal cando chega o inverno máis cru, coas temperaturas preto do cero. Teño espertado o día 25 con mamá amosándome desde a xanela do sur o monte Xiabre cuberto de neve.

Chove, xea, caen as poucas follas que quedan dos ventos do outono. E vivimos nunha nube permanente de néboa e auga. 

Aínda así sabemos que todo volverá.

Hai evidencias, dunha primavera fructífera.

Hai follas na póla do carballo que non caen.

Ríos que lavan as pedras para recibir as enchentes de abril.

Onte fun unha folla de carballo, agarrada á póla por outras que se resisten a abandonar a árbore.

Catro folliñas, que xuntas fan un fermoso ramallo. 

Caín doutras árbores, pois o tempo abate os ánimos. Doutras desprendinme eu sen medo nin traumas.

Son as amizades que perduran no inverno pese o vento, a friaxe, a chuvia e a xeada. Estase ben acompañada na póla.