Como morre unha aldea

Andan orfos os ferreiros, chascos e corvos. Alguén cortou un carballo da aldea. Seica asombraba unha pequena vide. Síntoo, dono da vide, un carballo vale máis, ten dereito de vello neste país.

Isto sóubeno despois. A presenza do toro fíxome preguntar, alí, ante a desfeita, as razóns. Por que alguén me roubara a frescura dos paseos estivais, desafiuzara a tanto paxaro, deixara sen landras os xabarís. Por unhas vides que intúen o seu final nuns anos, cando o dono non poida ocuparse delas.

Imaxinei un final épico para o carballo. Acabará sendo unha cama que acolle amores lendarios ou soños cotiás; poida que unha gran mesa arredor da que sentan voces cantareiras que acollen o idioma; quizais un armario que atesoure herdanzas... Aínda que case seguro desaparecerá entre as lapas dunha cociña ou pudrirá nun alpendre.

Teño imaxes del en fotos que daban elegancia á estrada. Pisei as súas landras secas (como se mas deitase de noite para que poidese oír como crebaban e así me relaxase). Vin acubillarse baixo del unha algaria.

Cortárono e ninguén me pediu permiso nin opinión. Hai cousas que non teñen dono, pertencen á aldea. De feito moitas e moitos nos preguntamos como puido ser que alguén o cortase, se terían permiso... Falamos da súa morte como a dun veciño máis. 

Galaxia VII

Imaxe de Pixabay

A árbore de Nadal acende as súas estrelas no espazo profundo. Forman constelacións -vellas coñecidas da humanidade- dotadas de nome. É a palabra a que fai real o mundo ao noso arredor.

Aí fóra orbitan tantas estrelas, satélites, planetas, buracos negros... que non temos, entre todas as nosas linguas, palabras suficientes para denominalas. Daquela recorremos a unha combinación alfanumérica sen identificación con obxectos, personaxes ou sentimentos. Palabras baleiras que identifican pero non dotan de esencia nin presenza. Os nomes propios só serven para designar o realmente especial.

Milleiros de millóns ou trillóns..., cifra que nunca poderá abarcar a nosa mente, de luceciñas (coma as da árbore) acubillan e quecen vellos mundos que nacen para nós.

Non son máis ca rochas ata que alguén as bautice co seu nome.

Fun ovella

O clima atlántico é o meu, a pesar da chuvia permanente. Séntame ben a temperatura e humidade medias. O frío permíteme vivir; a calor, sobrevivir.

A sopa quente, a cociña acesa e, sobre todo, a la son primordiais.

Debín ser ovella noutro pasado paralelo -se é que algo así existe- porque me gusta estar cuberta de xerseis, chaquetas, calcetíns, ponchos ou bufandas de la. E xa postos, esa vida tranquila que levan, adentando herbiñas no campo mentres pasean sen lobos polos arredores.

No calendario chinés son cabra. Acáeme de marabilla. Un chisco descentrada, con corniños oara trucar o xusto a quen o mereza.

Quizais fun ovella.

Mansa, incrédula, indiferente... cuberta de la de mil cores.

Llama ou guanaco non fun. Nin muflón.

Quizais só son unha humana trasquilada.

Non os envexo. Eu xa fun.

Observando o meu alumnado decátome da súa vulnerabilidade. Non lembro que a miña adolescencia estivese marcada pola febleza; nin a miña, nin a dos meus. Eramos máis fortes, ou, simplemente, disimulabamos mellor. Ben, eu non disimulaba; sabíame forte, coñecía as miñas capacidades e debilidades. E había unha figura que me encamiñaba sen fendas nin dúbidas.

Pero hoxe semellan persoas asustadas, desorientadas, perdidas. Posúen a diversión e a atención continua; non son capaces de parar. Quizais non lles deixamos facelo sen decatarnos.

Durante unha proba escrita na clase fixeime nas súas posturas, nos xestos, na roupa e o peiteado; na confianza e a ollada tímida. Coñézoos desde hai moitísimos anos. Cada xeración manifesta sensacións distintas. Esta mocidade é moi diferente da anterior; pensamentos, aparellos, ambicións, protección, esixencia... nada é o que foi. 

E aí, nunha clase na que se avaliaban os seus coñecementos, andaba eu máis pendente dos seus problemas e inquedanzas ca da arte de copiar. 

Un laio pide axuda;

é a voz da inmadurez

que se perde entre un ruído abouxador.

O vieiro bifúrcase -ben o vexo- e

no chan, de tan pisado, fórmanse carreiros de pó

-anegados moitos-.

Como transitar?

Treme o futuro baixo os seus pés

e non hai raíces, 

nin amarras que endereiten a idea.

Soa a música, melodía choca.

Non os envexo.

Eu xa fun.

Entre moedas e estrelas

Hai dúas formas de andar pola vida: mirando para o chan ou alzando a ollada ao ceo. 

Quen fai o primeiro demostra realismo, mira onde vai pisar, evita unha caída e ás veces atopa moedas. Non está nada mal, mellora a seguridade e a economía. 

Despois están os e as idealistas, pasmando coas nubes que pasan, os paxaros voando. Tampouco está mal, sabes se vai chover e de onde vén o vento. 

Os primeiros son pesimistas; o chan é escuro e limitado; o camiño, a liña recta ou curva que cómpre seguir. Non queda espazo para moitas voltas nin sustos.

Os segundos son optimistas; non hai límites nese ceo azul, nin as nubes da tronada esquecen o lostro cheo de luz e enerxía. Voa a imaxinación máis aló das estrelas e os meteoros.

Hai unha terceira opción: quen mira de fronte. Non se concentra en nada concreto, pero a panorámica é perfecta. É o único grupo que non bate cunha árbore nin cae nun cavorco. Pero tampouco atopa tesouros nin vive dentro dunha obra de arte.

Eu adoito mirar de fronte, pero non podo evitar mirar arriba, as formas das nubes, os paxaros, as follas que se lanzan ao vento, os foguetes de cores, os avións e as súas estelas, as cores do sol que vén e vai... Ao mellor todo apareceu desde que me cagou unha gaivota no centro de Viveiro, e só ando ollando de reollo a posibilidade doutra cagada das boas.

Ao chan poucas veces dirixo os ollos, e, de o facer, é máis ben para non esmagar unha lesma. Aínda así non son optimista por natureza, senón por autoobriga.

O día naceu poético

Hai poesía no día a día. Vexo versos nun peiteado, nun rizo que esvara pola tempa. Ulo a rima doce da crema que se derrete nas mans, entre os dedos cálidos. Escoito o ritmo lírico; un espray, o roce das páxinas do libro... 

Sempre permamece en nós. 

Hoxe vivín dentro dun poemario. De delicadeza e chuvia. De sensacións e dor. Soltei a mente a bailar, cadenciosamente. Sen marxe para o arrepentimento. 

Foron as palabras medidas, sen sinalefas, sinéreses ou diéreses. Pracer e conmoción. Esvararon da lingua e esparexéronse na dirección correcta, como un foguete que ilumina a noite. 

Charamuscas a voar, nun remuíño perfectamente incontrolado.

E todo se uniu para escribir o día. Palabras, emocións, sensacións e recoñecemento. 

O poema perfecto é espontáneo. Nace e morre no instante. El é o seu propio amo. Eu unha humilde serva que se pon en marcha tras unha orde silenciosa. 

El decide cando, onde e como nace. Foi hoxe. Desde a mañá ata a noite. Nun salón de peiteado, nun supermercado, nunha copa de viño, nun bazar chinés, no coche. 

Por que? 

Porque así o quixo. 

Vangarda plena. Poema nacido do tacto, olor, sabor... Unha pedra redonda que todo o contén. Un seixo que baixa tolo e controlado pola costa.

Sairei do poema como unha fiinda que se vai desprendendo, deixando unha estela de verbas caendo na soleira.

Mamá, a nena hindú, a vaca e o Xapón

Teño no meu cuarto unha foto dunha nena hindú, cun vestido occidental esfiañado e unhas chanclas, leda ao lado dunha vaca de manchas brancas e grises que a mira. Ensinoume a imaxe o propio fotógrafo e quedei prendada dela porque era eu, ao lado da vaca rubia galega que tiñamos na casa. Cando me perdo, ólloa e lémbrome de todo, quen son, onde estou, que desexo... E decátome de que esa nena nunca saberá que hai quen a mira todas as mañás como quen olla unha santa ou unha deusa.

Mamá tamén anda polo mundo. Hai un retrato seu, semellante, ao lado dunha vaca, nalgún recuncho do Xapón. Pasou hai moitos anos; chegou toda leda á casa porque uns xaponeses lle pediron permiso para tirarlle unha foto coa vaca. Evidentemente mamá aceptou e supoño que falou con eles nese idioma universal que é querer falar e entender. Mamá sempre falou con calquera que se cruzase con ela. Ata lle daba palique ás testemuñas de Xehová; meus pobres!, non sabían onde se metían; creo que os convenceu aos dous da súa fe. Pois iso, que mamá anda polo Xapón e eu devezo por ter esa foto, porque coñezo á muller que chegou á casa cunha historia que contar e fáltame a outra metade do conto, a da súa mirada de orgullo por resultar axeitada para unha foto. 

Hai fotos miñas nalgún lugar do mundo -sen vaca, creo- que non sei se alguén seguirá ollando. Unhas enviadas, outras levadas e, incluso, algunha roubada. Debo saír ata nun documental que algún medio estranxeiro fixo de Santiago e recolleunos a un grupo de mozas sentadas na porta da Acibechería. Non deixo de ser unha figuranta e nin pola cabeza se me pasa a idea de que alguén me vexa como eu á nena hindú; sei que esas son teimas miñas, que rebusco entre o cisco para ver se me atopo.

A beleza

Ando a voltas coas acuarelas. Merquei un libro que me dá pautas para perderlle o medo ao trazo. E aquí estou, agarrada aos pinceis, á pintura e á auga, descubrindo as mesturas e as posibilidades das serdas.

Vou facendo ilustracións guiadas, sen rigor nin imaxinación. E gústame o resultado. Quizais algún día dea cor ás imaxes mentais, igual cás físicas.

Esta arte de reter o mundo nun cacho de papel acálmame. Obrígame a ter paciencia; para que o papel absorba a auga e as cores se fixen; para que o tempo discorra áxil. 

Sempre amei a beleza en calquera xeito que se presente. Aborrezo a fealdade, que nada ten que ver con canons estereotipados. A xeito de exemplo doado, unha persoa subxectivamente fermosa pode ser horrenda por dentro. É o coñecemento o que determina a beleza. Hai música insoportable para min e ruídos sanadores. E tamén cadros, cores, sabores... 

E como amo a fermosura, procúroa ao meu lado en cada cousa: na cunca e a culleriña; nos rotuladores e o caderno; no bote de xel e o peite...

Non é teima. É un estilo de vida que me senta ben.

Quen non cometeu un asasinato?

Son unha asasina. Coma o resto da xente. Estou escalando no tipo de vítima: pulgóns,  mosquitos, tabáns, caracois... nunca matei máis aló do tamaño do meu dedo polgar.

Non falemos xa de bacterias. Son máis doadas de exterminar porque non as vemos; son unha invasión inimiga da que debemos defendernos. Nin da flora, tanto sexan leitugas como "malas herbas". Se estas puidesen berrar ou escapar...

Hai un recuncho escuro na mente. Está aflorando á vez que a miña independencia medra. Non quero cancelas pechadas no meu camiño. E estou disposta a todo. Son racional, procuro solucións lóxicas, sen medos. 

Puta conciencia.

Que a lei afaste de min unha arma que mate desde a distancia. Nin me dea un botón que premer.

As cagadas dos gatos no xardín e a incursión dos cans de caza pola eira poñen a proba a miña moralidade. Neste último caso, non me atrevo a decidir se polos cans ou os donos.

A mancha pegañenta

Fun á tardiña, como adoitaba neste útimo ano, poñer flores na tumba do avó. Un ramiño caseiro que ilumina a lápida branca. Coma sempre, limpei os lixos apousados, cambiei a auga e coloquei a rosa, os lirios e o verde nunha disposión estética.

Hai uns quince días foi un pouquiño distinto. Había un pegote pegañento na lousa do avó, como unha gotiña morada, como unha bágoa de buganvílea. Tiven que rascalo co gume das tesoiras para sacalo case todo. 

Dous días despois, parei no cemiterio, antes de ir ao traballo, para botar auga no frasco. A intensa calor evapóraraa. E alí estaba, outra volta, o pegote pegañento. Non levaba nada con que rascalo así que dirixín a miña ollada a lápida, pensando no avó alí dentro. Durou un segundo pero nese intre vin a caixa e a rosa murcha enriba. Quedei petrificada durante uns minutos. A mente xoga malas pasadas, está claro.

Volvín achegarme con certo reparo ao día seguinte, de novo cando marchaba para traballar. Non tiña medo, pero parecíao. A mancha era máis grande e xuraría que tiña forma de corazón. Pensei se erguer os ollos e mirar a lousa. Fíxeno. E volvín ver a caixa e a rosa, que agora semellaba fresca. A visión durou máis ca a outra vez. Poida que a tapa estivese movida, non sei. A mente é unha puñeteira. Lisquei a fume de carozo, nin auga lles botei ás flores. 

Non podía ser. Son racional, moi racional, e isto non o é. Barallei non volver, pero ademais de racional son teimuda e curiosa. Así que volvín. Xa non levei nin auga.

Planteime diante do avó. Mirei fixamente a lápida iluminada polas raiolas e vino. A el. Asomando unha man, como querendo sacar a cabeza da caixa. E oínlle dicir claramente: "axúdame.... vaite". 

Quedei petrificada ata que unha veciña me saudou e me preguntou se estaba ben. Farfallei algo rápido e lisquei. Fun no coche varios quilómetros pensando no vivido. Decateime de que a visión do interior do nicho produciuse os días que parei de mañá, xusto cando o sol daba na lápida. Pero iso nada xustificaba, nada explicaba. Estaría volvéndome tola?

Nin sei como cheguei de volta á casa para xantar. Era consciente do que vin e escoitei. Decidín facerme caso e axudar. A cuestión é como. A que se referiría co "vaite". Quizais estaba eu en perigo alí. Nin que dicir ten que non durmín.

O sábado erguinme cansa e nerviosa. Non almorcei. Así botei un pé fóra da cama, baixei ao camposanto. Aínda o sol non pegaba na tumba. Esperei uns minutos, durante os cales preparaba a pregunta exacta. Non sei de canto tempo disporía, pero nada me sacaría de alí ata saber que estaba pasando.

Notei a calor do sol nas costas e axiña no mármore. Achegueime ata case pegar o nariz nela. Empecei a ver dentro: o cadeleito; a rosa no chan, ao seu lado; a tapa desprazada. E borboriñei ben quedo por se alguén aparecía por alí:

- Avó! que acontece. Como podo axudar?

Ninguén respondeu. Esperei uns intres e oín un lene movemento, apenas a man do avó lograba asomar un dedo. Desprazouno como acariñando o aire. Diría que soou a súa voz como unha sombra lene:

-Non teño forzas para...

-Avó? Que podo facer?

-Deixarme marchar.

-Pero eu non te reteño...

-Si... Vaite ou... vén comigo.

Marchei, tireime na cama e fiquei durmida ata ben entrada a tarde. Soñei abondo co avó, vino voar por riba da casa, entre as nubes. Sentino ao meu lado na cama. E oín como me dicía vén comigo.

Quero crer que son eu quen o retén aquí. Non volvín polo cemiterio pero non consigo deixar de pensar nel, e cada vez que o fago, imaxino como se retorce na tumba pola miña culpa. A miña culpa. Ou consigo soltalo ou non o soportarei.

Vermello

Unha tea, unha planta e a luz tinguen o salón de vermello. É unha metáfora. O latexo, o pálpito desta vida sucede, tamén no pasado, neste cuarto. 

O sangue empurra a vida. 

A paixón, sen afán de rima, mira de esguello unha hipertensión.

A rosa, non o pretende, encerra perfección.

Corre o sangue neste recuncho.

Foi unha hemorraxia outrora, xa non.

O torniquete segue premendo a femoral  para conter o dioivo.

Cor primaria facedora. 

É o vermello un dos deuses da tríade. Crea e incita. 

Poderoso vermello.

Chocolate negro

Comín demasiado chocolate negro con améndoas. Cando pasa isto, o estómago empeza a incharse unha hora despois. Pásame o mesmo coas noces. A gulosidade págase, non só en forma de calorías. Polo menos a miña mente non me bota en cara o tema de engordar, pero o cácabo é máis perverso, e énchese de chumbo para amolarme.

E bebo. E ando. Subo e baixo. Infusiónome de macela e outras herbas dixestivas. E aínda así, cada vez que abro a porta da neveira, miro de reollo o papel de prata que sobresae do lateral da porta. 

A tentación. 

O trasno okupa

Anda un trasno pola casa. Vén amolar nada máis. Agochoume un par de cousas que tiña ao lado. Unha apareceu ao día seguinte onde tiña que estar. A outra segue desaparecida, vese que lle chamou máis a atención, pola cor rechamante, imaxino. Non paro de buscar arredor de onde ten que estar. Aparecerá algún día enriba da mesa na que se pousou.

Tamén moveu a porta dun cuarto, moi amodo e renxendo. Oxalá fose un espírito familiar ollándome desde o alén e procurando unha comunicación interdimensional. Pero sei que o causante de todo isto é o minúsculo trasno que vive connosco. Xoga con vantaxe pola súa invisibilidade, pero que ande con ollo, pois estarei atenta aos lixeiros movementos do aire e, coa pá de esmagar moscas, igual o chafo.

Urano, Google e Manu

Unha lumbalxia. Un herpes. Sinusite. Unha afonía. Picadas de insecto rabioso. Outra lumbalxia. Vou ter que pensar que ese horóscopo ten razón. Nunca lles fago caso pero de cando en vez, se cae nas miñas mans, léoo por ver en que porcentaxe atina. E o deste mes dicía que tivese coidado con "Urano retrógrado". Non sei en que afecta esta combinación astral pero veu a por min.

Dime Google que afecta ao desexo de cambio e liberdade... pero eu non quero nada diso, só procuro paz no meu corpo, que pica e doe.

Vai ser o que di Manu: cambio de estación, isobaras tolas polos cambios de presión, defensas baixas, o que conleva febleza fisica e debilidade emocional.

Coma sempre voume lanzar á evidencia e deixarme de paxaradas estelares. Que se perciba Urano algo descolacado desde a nosa perspectiva, non semella que afecte ao meu lombo, nin á gorxa, nin a ese malnacido insecto que se paseou polo meu escote de noite.

Mar de fondo

Hoxe atopeime con Mar, unha onda medrada que vén do sur da ría. Regoume os oídos de felicidade, de anécdotas, de xente. Levoume aos tempos duros por camiños de algodón de azucre, e así non é posible recoñecerme naquela lonxanía. Todo se volve chocolate con leite, zumes e bailes coloridos. 

Pasa todo, enléanse os fíos formando encaixes de seda, desbotouse o lixo. E a peneira deita fariña munda de azucre, suave e saborosa. 

E medra a infancia. 

Recoñéceme.

Bícame.

Afágame.

E eu río e amolezo.

Non sabe Mar -ou si- que con ela trae consigo outro mar, o de fondo, que se achega desde a costa ata o meu interior. E reméxeme no inicio do outono, con delicadeza e amor. 

Teño a mellor profesión do mundo. Non debo esquecelo nos días fríos.

Verde

.

A choiva prendeu o verde na herba das leiras. O amarelo solar mesturado co azul auguento son a base da cor da vida. E o mundo tornou así, como as lascas que se mesturan co marrón do meu iris. Ata a dor, que consideraba desaparecida, amosouse outra vez, verde

Como a tinta que debe marcar os erros do alumnado, para non traumatizalos.

Como o verderolo que nace no carballo.

A envexa dos trevos.

E o lagarto arnal que se acocha de min entre as silvas.

E as uvas brancas, que son verdes. E o toxo do monte.

E o tinte da paniculata que converte o mármore branco nunha pena esvaída.

Teño dores que non sei cualificar doutro xeito senón verdes. Como a mazá ou a claudia que deixan na boca un aquel acedo e a lingua coa pel de galiña.

Sigo madurando.

O corazón revirado

Un corazón torto. Un dedo corazón que se xira e ladea na primeira falanxe. É un herdo. É unha evidencia. Outro cambio da fase tres. E sigo mutando. 

O corpo avisa. Picadas como aguillóns de nespra. Agullas enfiadas no tendón que tiran del. Dor verde que non chega a madurar.

Vou recoñecéndome cada día no mapa da pel, nas pólas empenadas, nos ósos que se abaten ante a presión, como arbotantes feridos pola teimuda hedra.

Outra amosega da vida dentro de min. Física xaora.

O clic

A todas as persoas nos soou algunha vez un clic nun lugar do cerebro que só un escáner podería sinalar. Eu non podo precisar en que punto exacto se produce, pero si está na cabeza. Aparece en apenas un segundo.

Onte noteino durante a clase de pilates, no estiramento do tigre. Estou co tronco erguido, ben estirado, apoiada nos brazos ben longos, e clic. Foi aí.

Entendín entón que todo depende da actitude, de ver o que tes diante como algo útil (notar a presión o lombo, o alongamento dos músculos dos brazos, o intento de contractura nas dedas dos pés...). Pensar en como o corpo reacciona. E non na suor e a calor, nos sufocos e as dores. Só iso, cambiar a perspectiva.

Bater de ás de bolboreta

Entrou unha bolboreta no cuarto. Leva, polo menos, un día vivindo con nós. Voa arredor da lámpada (non é avelaíña), das camelias enmarcadas e pousa en nós, na roupa, no móbil, na cama... e non quere marchar.

Puidemos recrearnos na fermosura e xogar coa sorpresa da visita.

Son cousas que nos traen os días pero que ollamos con inocencia infantil, non como molestia.

Logramos encamiñala ao seu hábitat natural, a natureza, con mimo, sen tocala. 

E foise. Agás o movemento das ás que seguen batendo, aceleradas, cada vez que desexo lembrar a fermosura da cotiá. Ou a presenza do que se foi.

Navego.

Non me impulsa o vento, nin a melancolía.

Unha mestura de sal e cloro empapa as velas.

Agora pairo. Naufrago.

Sen vendaval nin marexada.

Mar salgada que me rodea.

Recoñezo a paisaxe de vertixe. Sei moverme por aquí.

Preparo a derrota. A contravento. 

Leo as cartas náuticas pasando a xema dos dedos por elas.

Bordeo illas e baixos.

E avanzo coa tristura máis pura no profundo dos ollos. Alá atrás, pegada no occipital.

Charamuscas ao voo

Arde o leste de Galicia, as lapas non respectan nin o impoñente Caurel, nin as fronteiras, nin as aldeas, nin o gando.

Unha labarada ben alimentada con calor, vento e seca pode con todo.

Esta noite prendeu en min unha chispa. A leña quedou na alma a tarde anterior, era unha pouca faísca de piñeiro insignificante que adurmiñou canda min. A moxena acendeuna e a fogueira aumentou e distorsionou na fase rem. Espertei torpemente e fun ciscando charamuscas sen decatarme. Ao mediodía o lume converteuse en incendio descontrolado, alimentado por dúbidas, lembranzas e medos.

Non pensaba chamar pola chuvia nin polos bombeiros. 

Ás veces esmorece só.

Se deixo de alimentalo.

É complicado non dar de comer a un famento.

Devezo, añoro, amo

Devezo pola choiva. 

Amenceu o día cuberto de brétema húmida e fresca. O agasallo -oasis de sombra- máis prezado deste tórrido verán.

A neboeira acocha Xiabre e, mesmo, Menlle. A paisaxe é verde escura e agrisada. Unha bandeira de vida. Verde no chan, auga suspendida no ceo.

Hoxe cómpreme sentar fóra, para amornarme. E gozo da pel da galiña. E noto como florecen os esbirros. E arrefrío. Por fin o sol non me cega, non me queima, non me evapora. 

Todo volve á súa orde, non precisan as abellas beber, as follas das plantas arríchanse, o aire non queima os pulmóns.

Añoro o clima oceánico.

Sobe a néboa para o norte, peiteando as árbores, refrescándome a pel. É o Atlántico que entra na Terra. "Apaga o lume que nos abrasa", prégolle coma o deus benefactor que é. "Sigue andando; vaite ao leste e esmorece as labaradas que nos consomen", rezo. "Galicia precísate, o chan que bicas agoniza entre cinzas", berro. 

Amo a choiva.

O baile das abellas

Tomo o sol entre abellas, nespras, abellóns e algunha velutina que non dou exterminado. Acompáñanme o seu zunido e o canto dalgún paporrubio. Calmoseiro e aburrimento no tórrido verán. Unha avioneta creba o lecer. Ollo desde abaixo, de cúbito supino, como avanza, branca e brillante, cara ao leste.

Amolezo coa calor e a doca dos gatos. Non hai aventuras nesta tarde máis alá do voo das abellas ao meu carón; emoción contida cando unha quedou atrapada nas miñas guedellas. Somos amigas, elas e mais eu. Doulles de beber e, a cambio, bailan para min.

Refréscome, con auga e cervexa, por dentro e por fóra. E o corpo arrefría e doe. Non son nena, nin moza. Os músculos deciden por si mesmos. E a calor queima. Transito polos lindes do tempo, desdóbrome en corpo maduro e mente moza. Non hai alternativa. Debo escoller. 

Asumir. 

Bailar coas abellas

     entre as flores do xardín.

Ou no meu pelo despeiteado pola suor e o fume.

Somos como nos soñamos

Soño con papá e mamá. Amólame que sempre aparezan na vellez e con cadansúa enfermidade. Débiles. Perdidos. Eu continúo coidando, impotente ás veces, e curando con palabras e caricias.

O mundo paralelo dos soños enfróntannos con nós mesmos, coa realidade oculta a mantenta. Reflicten con veracidade como somos, así ao bruto, sen que as convencións actúen; e pasamos, cal surrealistas, dun chanzo a outro, sen prever nada. Non serven as leis da física, porque nada manda en nós. Voa libre o noso ser, sen lastres. 

Somos realmente como nos soñamos. Eses impulsos, afagos, temores... nocturnos somos nós, sen puír -diamantes ou granito-. Soñando sabemos de que somos capaces, que arelamos, rexeitamos e amamos. 

Ollámonos nun espello que nos amosa nun plano onírico o noso carácter. As liñas que trazamos a diario para manter as proporcións xeométricas da nosa vida, convértense, cando a razón nos abandona, nun mapa de impulsos primixenios, gravados a ferro na conciencia como as leis da robótica de Asimov.

Malos tempos para os raposos

Buscando a frescura, permanecín debruzada na xanela pasmando ante a quietude da noite. Daquela algo a alterou, un raposo subindo pola costa que chega ata a casa. Viña nervioso, cruzando a estrada dun lado a outro; semellaba ventar na procura de alimento. Pobre animal, cada vez hai menos galiñas nos currais e coellos no monte.

De nena escoitaba na noite os berros alarmantes no galiñeiro. O raposo sempre atopaba unha fenda para entrar a pesar do esforzo de papá.

Hoxe cruceime cun morto na estrada de Xiabre. Atrapóuseme a mirada no rabo mol e na cor alaranxada. Gústanme os raposos. Atopámonos de fronte máis dunha vez no monte da Cabana. El e mais eu ficamos parados uns segundos, ollándonos  dubidosos. Eu, emocionada por avistalo, alí, salvaxe; el, preocupado pola miña reacción. Foi el o que liscou. O medo pode máis cá felicidade. 

E espero o próximo encontro no meu territorio ou no seu. 

Estou por poñer de novo un galiñeiro. E non polos ovos.

Floreceu o lirio

Floreceu o lirio por fin. Con dúas enormes flores de cor rosa subido. Arrecende cálido e doce. E mánchame a cara, as mans e a roupa co pole amarelo. 

Teño traballo no xardín, pois os vermes atacan as roseiras, a herba medra tras os testos e o gramón estase secando.

Rego, corto, coido, podo, saco vermes, vaporizo antifungos... e a planta máis vizosa é a que teño descoidada. A flor de Pascua que merquei no Nadal segue medrando, botando follas tenras. Ben, tamén os cactus van ao seu ritmo. Intentei facer o mesmo con todas, pero non hai forma; tanto se as coido como se non, arrepóñense contra min. Hai días que as miro de esguello e nin as rego, e outros mímoas con agarimo. Por iso, este lirio me namora, porque o vin abrollar, medrar e nacer, sen máis coidados cá auga e o amparo dos gatos. 

Algunha planta rebrotou unha vez que a considerei morta. Non sei cal é problema: os insectos, os fungos, a auga, a calor, eu... Quizais perciban a ansiedade. Anoto: "controlar a reacción vexetal ao meu estado anímico".

De momento, seguirei con cautela o florecemento, mantendo certa distancia.

A lentura da aldea

Na tona cálida que cobre a pía, as abellas e as nespras beben -ou recollen o líquido, como hidroavións- con moito coidado de non mollar as ás. Provocan un gran zunido e bailan ao seu compás. Achegueime con calma e inerme a observalas. Non viron en min unha ameaza (menos mal!). Unhas pousaban na cadea de desaugue; outras, na pedra; e outras, enriba dunha folla da roseira levada ata alí polo vento fresco. Todas se puxeron do revés coa cabeza para abaixo e o cu para arriba.

Hoxe as abellas atraen a miña atención e sentencio: son máis fermosas cás rosas.

Mentres tanto, no límite entre a troposfera e a estratosfera un miñato voa libre, ceibando berros de felicidade. Ascende, planea, baixa empurrado polo vento. 

Que lenta é a aldea no verán!

A bitácora que me guía

A serenidade é inimiga da inspiración. Pasaron os días trementes nos que unha lousa pesada enfraquecía os músculos ameazando coa derrota. Daquela os dedos procuraban un lapis ou as teclas, para poñer por escrito o que non era quen de falar. 

A escrita é terapia. A menciña máis poderosa.

Agora as mans corren a acariñar a pel. 

Xa non preciso unha dose diaria. Ás veces, quero pero nada xorde no maxín; supoño que non necesito cuspir o fel. Estou desenganchándome das pílulas pero decátome de que aflorou outra necesidade. A escrita xa non é só curativa, é necesaria; cómpreme ir deitando letras, como unha constatación da miña existencia, das emocións e dúbidas que me asaltan.

Estou fortalecéndome; nunca antes decidín con tanta claridade o que quero facer. Como novidade, formo parte dun club de lectura de adultos (a literatura xuvenil que leo por traballo, esgótame), vou a pilates cando quero eu; asumo retos profesionais para os que non me vía capaz hai un ano e sei que chegou o momento de arranxar o corpo e a alma.

Aí andamos. Madurando.

Fraxilidade

Imaxe de Pixabay

Os corpos son fráxiles, recompóñense con tempo e pegamento especial para ósos e arames de sutura para a carne. Vemos a súa fraxilidade cos nosos ollos e os dunha máquina obxectiva que detecta a rotura

As almas son fráxiles. Curan con pequenas doses de alquimia. Os fragmentos da escachadura non son perceptibles, nin cos ollos humanos nin cos da ciencia.

Se a alquimia funciona, ignoramos se a fractura curou ou en que grao segue aberta. Intuímos, observámonos, sospeitamos... pero non temos a seguranza absoluta.

Vivimos con alquimia. Ás veces cremos que a ferida está pechada e ben pechada. Só comprobamos que a fenda continúa aberta no intre crítico, na dopamina alterada.

Dubidamos da angustia. Quizais sexa un mal día, como o de milleiros de almas. Ou talvez é a ausencia da química... ou a dor da parte amputada. Ou simplemente a cicatriz que doe por unha mala cura.

Cando os fragmentos aínda non están ben unidos, intuímolo porque unha lasca afiada rabuña a alma.

Unha estrelamar perdida

Perdín un colgante con forma de estrela de mar. Decateime da súa ausencia tocando o aro no que ía movéndose co meu apuro inexistente. Non lle dei importancia no seu momento. Un obxecto dourado, que non de ouro. Só iso, un obxecto. Tardei uns días en percorrer un dos lugares onde puido caer. E unha semana para ir ao outro. Tiven certo desleixo na súa procura.

Ignoro o motivo dese desapego, porque o merquei por unha razón cando menos estética. Igual que ignoro por que hoxe segue a miña cabeza reclamándoo. 

Quizais o merquei porque reflectía o mar e o verán, as vacacións e a doca. E quero iso, o obxecto que me leve alá.

Fóra do espazo e do tempo

Volvendo de Pontevedra fixeime na paisaxe. Baixaba -creo- a altísima ponte de Caldas cando á esquerda a miña mirada quedou agarrada nas montañas do fondo e no val verde sobre o que repousaban. Nin un segundo durou a ollada. Non importou o tempo, senón o espazo. 

Eu estaba alí e sabía con certeza o lugar onde me atopaba. Aquí, ao lado da casa. E nese mísero intre fuxidío atopeime, fóra do espazo e do tempo, fitando a miña terra con ollos de peregrina, estranxeira que se emociona coa beleza, que por tan vista non se recoñece.

Montañas verdes, escuras, e dun gris azulado. O sol empezaba a baixar a intensidade o suficiente para decatarme das ladeiras e o val.

Só iso.

Como non puiden tirar unha foto, tiven a ocorrencia de pedirlle á IA, con indicacións detalladas, que reproducise esa paisaxe. Isto foi o que "creou". Non podo por menos que rir ollando as árbores ou matogueiras redondas e a copia repetitiva das ladeiras do monte. Foi rápida, iso si, pero sen alma.

Os herdos do lavanco

O pato avanza tranquilo polo río arriba. Será consciente da estela que queda tras del? Un rastro lene observado só por ollos que se pousan nel.

Isto de cumprir anos é xenial e unha putada á vez. Explícome. É xenial a parte mental, experimental e emocional. Apréndese tanto nesta vida! Desaparecen tantos medos! Vese todo desde aquí arriba cunha claridade que xa quixera hai anos, cando vivía cunhas lentes emporcalladas tapándome a visión.

A putada vén pola parte corporal. Estas dores, estas carnes que se namoran da gravidade e que medran sen mala conciencia... 

As dúas cousas veñen de atrás. Son estelas de quen nos precedeu. Herdos dos antergos, tanto a paciencia coma a artrose. 

Foi morrer papá e mamá e apareceron os dous en min. Entendín tan ben a el que me pasou o seu problema do ollo esquerdo, agora son eu quen precisa bágoas artificiais.

Mamá axiña me entregou os seus dons, nin un mes pasara da súa morte cando a unlla do dedo anular da man esquerda sacou esa elevación que tiña ela nese mesmo lugar; agora está chegando a artrose, que modelará os meus dedos como os dela.

Herdos. No corpo e na alma. Nas cousas. No pensamento. Nos actos.

Que síndrome da impostora?

Hai un destino que nos trae e nos leva. Ou unha fada, anxo ou ente que nos mete no carreiro, ese no que non podes dar volta. Só segues adiante. 

Diría que estou nese carreiro programado, que me fai avanzar paso a paso con seguridade. Aparecen os chanzos perfectos, en altura e distancia, ata en emoción.

Estiven escoitando un audiolibro, A síndrome da impostora, e pensei que xa estaba ben. Recoñecinme como muller e como profesional. Padecino e, daquela, decidín que xa non. É marabilloso dicir -dicirse- non.

Coñezo os meus logros. Por min mesma e por bocas alleas. Oín palabras fermosas de quen non precisaba pronuncialas.

Obsérvome. Sei do que son capaz e vou asumir riscos que quizais non dea superado; pero confío en min. Son retos curiosos aos que miro de fronte, coa cabeza alta.

E así, metinme de cheo nun xardín, ignoro se entre as flores hai espiñas e merda de gato que me fagan maldicir. Poida. Pero preciso entrar nel.

Fíxose posible

Hai paz no verdor do prado e no son do río. No canto dos merlos e paporrubios. No voo das andoriñas.

As estacas de madeira poñen lindes á herba florida; as árbores sinalan a ruta do río. E ao fondo albíscase, abeirado polo monte, un pico. Semella unha estampa de película americana, agora que as raiolas quecen a contorna. Un magnolio, coas flores loitando por abroiar, entrou neste santuario. Tamén o xasmín e as rosas, os nenúfares, as glicinias e as silvas.

Todo funciona en harmonía neste preciso intre, dentro e fóra da miña cabeza. Todo é perfecto: a luz, a calor, o son, o aroma... como as floriñas que tinguen de cores as leiras.

Nin rastro humano. Sen motores, sen voces. Só o vento xogando co meu pelo a facerme cóxegas no nariz.

Non semellaba posible esta vida. Sen remorsos nin teimas. 

A paz era isto.

A posibilidade da bubela

Ando axexando unha bubela esquiva. Vén a polo pan reseso que deixamos polo xardín. Igual ca os merlos e as pegas. Pero eu non logro vela. Empezo a crer que o que a ve está confundido de paxaro. Non podes ver unha bubela e describila cun simple marrón.  É imposible non ver o pico e a crista.

A gata -esa que pensei era macho- pariu e trouxo un gatiño tan branco coma ela, que medra, peludo -coma o tío-, nun berce que lle preparamos para evitar que súa nai o refuxie no motor do coche. E funciona. Procuramos amansar as dúas. Hai unha castración en xogo.

Trouxen, hai unhas semanas, uns caraveis vermellos do cemiterio. Esmoreceran coa calor abafante daqueles días. Non os tirei. Con esperanza metinos nun tarro con auga. Levan xa quince días de esplendor.

A posibilidade da bubela, a inocencia da gata e a ledicia dos caraveis son pingas que enchen estes días de ilusión e de esperanza nas cousiñas pequenas, as de balde, as que se perciben só se se ergue a vista do cotián e o cu do sofá.

Croquetas de chourizo

Amencemos nunha mañá atípica que podería ser rutina. Paseo. Xantar. Sen reloxo nin remorsos.

É unha fermosa mañá cálida e limpa. Temos á ría fronte a nós, calma. O mar empapa a area de Carril. Veñen e van as ondiñas. Soben e baixan as gaivotas. 

Xa rematou aquela vida. Temos a oportunidade de comezar outra, de croquetas de chourizo: con sabor e algo de vicio.

Non é doado empezar a percorrer un novo camiño, por moito que se cobizase. Igual que cando se fan plans na cabeza pero se require unha forza especial para realizalos. Temos forza e xa iniciamos a andaina. Pouco a pouco avanzaremos! Custa afastarse desta costa.

Dorothy volve a Oz

Volvo ao ano pasado por unha estrada abeirada de amarelo, das xestas e pampullos, e créome Dorothy, orgullosa e forte, conducindo ao mundo máxico de Oz.

Alí amolezo ingrávida entre abrazos, bicos e miradas. Volvo, sen presión, ao fogar, á familia á que pertencín. Tenrura, sorpresa, ledicia. 

Que ben me veu! O abrazo dondo, a mirada tenra, o bico lene. E sigo flotando entre o algodón e o liño, deitada sobre nubes de azucre.

Cumpríame volver atrás para ollar de fronte a vida presente. Devecía por recuperar o que fun e son, por volver coa mirada limpa e fresca e a alma acougada. E foi fermoso.

E aínda metida nesa fermosura, decátome de que se está pechando o círculo, trazado a man con minas de grafito brando. Falta un nada, un anaco minúsculo que xa case cicatrizou. Nun par de días non quedará rastro na pel.

O caracol na cunchacasa

Remata o ano -o que acaba na miña primavera- e constato: estou na fase 3, xa son tronco arraigado, o dó  xa non pode comigo, shhh🤫.

Empeza a vida que debo gobernar. Quero abrir portas e saír á andar. Xa podo. Vén un verán calmo que me chama. E aínda así...

floto na lagoa salgada cunha mosca retorcendo o aire.

Todo está ben, menos o oco que me olla incómodo. Ha de pecharse -dígome, seino.

Fuxo dos inimigos clásicos, dos soños que non son. 

Recoñézome se me ollo. Como o caracol pechado na cunchacasa,

ulíndose, apalpándose, lambéndose, absorbéndose a si mesmo.

Abriuse a porta. E ando fóra.

Rego, planto, coido.

Organízome na casacasa.

E penso berrar canda o vento e o sol, no mar e no prado, con fachenda ben gañada.

Galaxia VI

Unha estrela fugaz é unha sorpresa casual. Miríades de materiais surcan a nada ou o todo. Por unha sorte inesperada, un deles entra na nosa atmofera no intre en que miramos para ese sector do ceo. Como non pedirlle un desexo? Houbo unha conxunción de liñas temporais, espaciais, emocionais, lumínicas, climáticas, físicas... que fixeron posible o milagre.

É preciosa porque é efémera e intensa.

Calo.

Branco

A vida é branca. Non porque sexa pura e inocente, senón porque capta todos as cores da luz. Un camiño de po branco condúcenos polos rueiros. Unha saba que nos acolle co primeiro soplo de aire, un vestido que asumimos como símbolo, unha mortalla ou unha lousa. 

A vida é branca porque todo o recolle, como a neve dos chopos ou o salseiro do mar. O lirio, a margarida, mesmo o animal prezado (o merlo, a balea ou o cervo) son brancos.

Brancas son as canas que enmarcan a esclerótica do ollo, a lúnula das unllas, os dentes e a palidez. 

Brancos, os papeis que nos ollan desde o pasado e os que asinamos con tinta invisible para mañá.

E a túa mirada sobre o mundo; esta si, pura e inocente.

Baixo as árbores de Meaño

Ultimamente volven a min algunhas voces claras, cantareiras e ledas desoutra familia que amo. 

Volveu a voz de Ainara, filla das letras, en forma de canto que acada cada vez notas máis altas. Orgullo de tela collido da man e cantar con ela.

Volveu Cris, a miña siamesa, unha extensión que me naceu ao lado e me alenta na miña tolemia dubitativa. Orgullo de ser dúas. 

Volveu Mari, a miña esposa de teclado, animosa, á que precisaba dicirlle que sigo aquí, nesta liña temporal, paralela á súa na emoción. Orgullo de consolo.

Volveron, sen prevelo, Fernando e Miriam, voces calmas entre as risas e a lóxica. Orgullo de compartirmos.

E volveu Ana, a amiga, que nunca marchou; ela é a voz da razón e a comprensión, a charla pousada, o café, a vida... entre nós. Orgullo de luz que me brilla. 

Reaparecen como os gatos perdidos no monte, como a onda do mar na resaca ou as lembranzas agochadas da infancia. Reaparecen para aledarme nestes días plenos. 

Primavera en anacos

Nacen fentos no tellado e aniñan os paxaros nas trabes. Segue o planeta a súa órbita milimétrica. 

E nós, pingas de po, seguimos aquí abaixo ollando como voan os miñatos, pairando sobre o vento.

Hoxe pasmo. Os narcisos murchan, o abellón fálame no oído. 

Hai un milagre verde no bidueiro. 

E unha néboa amarela na paisaxe.

Só é a primavera que volve.

Entre esbirros e flores.

E esborrancho papel con mil cores para borrar a cinza pegañenta.

Hoxe hai paz, a pesar de ser marzo. 

Non o soporto

A mañá é leda e invita a un paseíño pola pequena vila centenaria. Sol, pedra, luz, calma ata que un "que queres, oh!" saíndo dunha boca agresiva me detén. Un home duns sesenta longos anos diríxese nun ton de queixa e rabia a unha muller, pequena e máis vella ca el -nai, imaxino-, que o acompaña. Ela dille algo con voz baixa e entrecortada. Intenta explicar. El míraa con desgana. E eu rómpome.

Quero ir xunta ela, agarrarlle a man, falarlle con calidez e levala a onde quere. Non o fago. Eu tamén usei ese ton. Eu tamén pasei esa etapa de cansazo e incomprensión. Paseina, e despois chegou a mellor, a do amor incondicional, a do entendemento, a de "todo está ben". 

E agora non soporto esa fase. Non podo escoitar un mal ton, nin ver unha cara de desprezo, nin parar as ganas de acariñar as engurras da súas mans. Amo a senectude. A vida vivida, abrándame. Ámoa máis cá infancia máis tenra. Aos nenos a ás nenas cómpre berrarlles para marcarlles a ferro no cerebro o que si e o que non. A unha persoa maior xa non. Son tercos, si, teimudas, mesmo retorcidos ou violentas. Pero xa non se poden educar á ferro. É máis eficaz o bico. 

Non esquezamos, como dixo o poeta, que a vida é un río. Empeza bravo pero amansa na desembocadura. 

Así que o paseo converteuse nun mal humor e nun repetir constante Non o soporto. 

Tarde de nubes e sol

Esta foi a imaxe da tarde. Nubes grosas, algo escuras pola auga vital que carrexan. Detrás a luz do sol que se filtra cálido. É unha boa metáfora da miña realidade deste serán.

Estamos pechando portas de dobre folla, con trancas de ferro forxado. Miramos atrás e vemos -tocamos- madeira nobre. Revólvense os sentimentos. Ausencia, dor, gratitude, cariño, necesidade... todo á vez no mesmo punto en catro individuos diferentes. Catro nubes cargadas de auga acariñadas polo sol eterno, que as observa desde a inmensidade do infinito.

Unha ladaíña de territorios propios e alleos á vez, catro sinaturas e outra porta que se bate. 

Añoranza. Só iso. Da caricia do sol. 

Galaxia V

Vertixe. Pecho os ollos e procuro entender. Viaxo cara a atrás no tempo. O caos. Asteroides chocando entre si, con planetas, engulidos por estrelas. Po, gases, metais vagando ás toas. 

Móvense os ollos axitadamente baixo as pálpebras, como un cometa que surca a eternidade furibunda. Desorientación.

A escuridade máis negra racha cunha explosión de luz súbita que cega ata a forza creadora. Ese resplandor anega asemade o meu cerebro. Mareo.

Contención. Dispóñome a seguir a viaxe e aparezo, cando recupero a visión, no inicio dispar. Outro mundo no que todo choca, rebota e explota. Outra luz e así ata que a vertixe tira comigo.

Disfraceime... ou non

Disfraceime de hippie. Flores, cores, paz e amor. Está ben desdobrarse e sacar á luz o meu outro "eu" por unhas horas. E digo outro eu porque sempre quixen ser hippie no verán, e todo o que iso conleva: despreocupación, relaxación, amor... 

Téñome disfrazado de todo: choqueiro, meiga, cazabolboretas despistada, geisha... É un xogo de rol encantador, pois son personaxes alleos, que non forman parte de min e nos que non me recoñezo. Pero... o de hippie é o mellor de todos pola identificación coa súa filosofía etérea e a procura da paz, mundial e persoal.

Procurarei seguila este verán. Quizais comece na primavera.

Termóstatos e canos

Temos un problema coa calefacción. As canalizacións están ben pero a presión baixa por mor da purga. É doado entender o problema e atopar a solución. O do termóstato é máis complexo pois non responde á lóxica programada, non se acende nin se apaga como llo indicamos. Vai por libre e sen control. Case amencemos achurrascados  o luns.

Pretendo ser positiva e alegre. Quero escribir con humor, ríndome das trabas cotiás. Mais non sempre é posible, xa que turra máis un momento crítico cás horas risoñas.

Hoxe houbo un momento crítico. Un dos que me pon alerta. Subiu de novo a tensión, e con ela sobrevoáronme as clásicas preguntas en busca de razóns.

Procuro respostas, entender por que volve unha situación que considerei superada.

O das veas é distinto do da calefacción. Ou non tanto. 

As veas son canos que encollen e se expanden cando nos poñemos en alerta para prepararnos para a batalla. Vasodilatación e vasoconstricción. O estrés, como un termóstato avariado, xoga noutra liga, e a tensión da vida actual prexudícanos; non beneficia como o ancestral. O que nos salvou como especie durante centos de miles de anos, neste século e medio pode chegar a ser letal. E todo por un progreso mal entendido, con prioridades erradas e pensamentos caóticos.

Posuímos cada día os mesmos metros de conductos e a mesma cantidade de sangue; nada debería variar. Pero sempre salta un "clic", como o da posta en marcha da calefacción, sen hora programada ou descontrolada. 

E, ala, a voar. E encoller. 

Que pon en marcha un corazón?

Durante un abrazo necesario, o oído quedou apegado no lugar exacto do seu peito, a uns centímetros de pel e carne do corazón. Os latexos soaron rotundos e rítmicos. 

Que pon en marcha un corazón? Impulsos eléctricos parece.

Onte parei o reloxo de parede. Total, ía a deshora e daba badaladas cando non tocaba. Detiven a mantenta o mecanismo do vello aparello.

O do corazón faime pensar. Latexa sen máis, a mente non pode obrigalo a parar. Esa mente que controla todo, ata o aire que entra e sae, non pode deter, como a miña man, o seu mecanismo. 

Desacouga escoitar o bum bum no peito. Non me parece relaxante, ponme en tensión porque non entendo de electricidade.

O misterio da pedra

Aquí estou, envolta na vida.

Ollando os restos do antonte apegarse a min.

Non esquezo a derrota. Nin dubido da vitoria.

Carrexo as miñas sombras cada vez máis diluídas.

E vou indo.

Non sempre florecen os narcisos, nin as hedras manteñen as follas.

Abofé que non.

Pero ata unha pedra contén un misterio.

E aí ando.

Ollando pedras. 

Esfiañando néboas. 

Abrindo os ollos calados mentres as neuronas acalman.

Néboa no Ulla

Amenceu branca a mañá. A espesa néboa oculta a paisaxe. Cruzo a ponte e non se ve o río, nin a illa dos Ratos. Apenas as ameas de dúas torres flotan ao meu lado, soberbias.

Por momentos, durante o meu traxecto, albisco fragmentos de ceo azul. Espero con devezo o punto quilométrico que me ofrece a vista do Ulla manso, entre canavais, desde as alturas. Cada día ten a súa cor e humidade. A de hoxe foi farrapenta, coa néboa desfacéndose sobre a auga e destinguindo as montañas do fondo.

A cegueira nunca é boa, agás se desdebuxa a paisaxe de forma momentánea. Durante ese instante semella que me teletransporta a outro país, real ou inventado, do que volvo só uns quilómetros despois. 

Galaxia IV

Un disco de ouro percorre o universo. Leva a nosa esencia gravada nel. Atravesa sistemas solares, bordea planetas e lúas, esquiva asteroides... nada o detén. Viaxa en soidade. 

É unha estela da nosa existencia avanzando polo infinito. Podemos autodestruirnos. Pode un asteroide desfacernos en mil anacos. Non só deixamos lixo esparexido orbitando arredor do planeta azul. Tamén hai un obxecto precioso que nos sobrevivirá.

E caeu a pílula

Paseaba tranquila e gozosa nesta tarde de sol e herba fresca. Ollaba os paxariños que revoaban por riba, os froitos que queren saír... Ía tan feliz.

Ía tan feliz que non vin a fochanca á que me aproximaba. Caín dentro. Era profunda e estaba chea de lama das pasadas chuvias. Emporcalleime toda. Chameino e veu na miña axuda. Sacoume. Ollou que non tiña feridas, e, como unha muller desvalida, levoume á ducha e meteu a roupa na lavadora.

Como non o puiden ver? Aquel foso grande que me enguliu estivo sempre aí. Non entendo como puido pasar. Pensei que a terra que me rodea estaba controlada, que coñecía as leiras e as congostras, e coñézoas. Fallou a confianza, o gozo distraeume.

O que máis doe é a bronca do corvo, que non entende que ande ás toas. Ese paxaro nada comprende. E fálame como se fose a nena de antano, forte e cantareira.

E non, aínda non curei. Sigo caendo nos foios.

Non se pode baixar a garda. Nin minimizar os actos. Colleume por sorpresa esta caída, así, nun intre. Presentouse dese xeito, como cando te xiras e te atopas de fronte, case batendo, unha persoa que levas tempo sen ver. Así foi.

Erguinme. Pero o pico do corvo segue apegado a min. 

Maldita depresión, maldita tensión, maldita  emoción...

Última semana de xaneiro

Esta semana é sensorial. A miña pel detecta o pracer no aire quedo e estremécese. Un guecho de pelo móvese só na caluga e esparexe cóxegas no cerebelo. O olor do palisandro ateiga o cuarto e o seu recendo entrando polo meu nariz detenme absorta, alí. Un grolo de viño repousa húmido e fragrante no padal, invadindo a mente de terra e froitos vermellos.

Este pracer sensorial converteuse nunha adicción. Só preciso poñer os sentidos alerta e andar amodo. Un simple dedo pasando polo pulso latexante domíname.

Sofía peitéame e acariña a superficie capilar cando cos dedos remexe o pelo para que o aire quente o seque. Un pracer ansiado que remata co aroma perfumado de elixires arredor da miña cabeza adurmiñada.

A felicidade: sentir.

Galaxia III

Caen os raios e o son do trono fai retumbar a casa. Venta e saraiba sen fin. En minutos o mundo arrefría. É o inverno. É un inverno. Novo e poderoso. Este vento percorre miles de quilómetros; non o deteñen as altas montañas. É ubicuo. É terrible. É humano.

O sismo de aire pon nervioso a C. Péchase no cuarto para non ver os lostros. Non ten medo ao trono, é so ruído; pero si á electricidade da chispa. Apaga a luz e sométese ao medo. Oe avanzar o ruído que se prolonga de leste a oeste á vez que abanea a porta do cuarto para que non se confíe.

Sempre foi así. Aínda que... aínda que cre, pensa, observa... que cada vez o monstro é peor. Máis grande. Máis temible. Máis forte. Imparable.

Caen árbores, calan os paxaros, desbordan ríos, marcha a luz. Ten que ser. É o prezo do progreso.

Escoita as gotas berrando na xanela empurradas polo vento. Elas non queren asustalo. Elas só son auga pura. A auga non pensa. A auga non desexa. É o montro quen a obriga. 

Aldebarán obsérvanos con abraio. Non pode crer que a pedra máis fermosa do universo se estea autodestruíndo. Ignora o virus que a infecta.